“Έλα να παίξουμε…”

Ο Αντώνης με προσκάλεσε να  παίξω, κι αφού για παιχνίδια πετάω τη σκούφια μου, ακολουθούν οι απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις του. Δεν έκατσα να τις σκεφτώ καθόλου, απαντώ το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, γιατί έτσι θα είναι, θαρρώ, πιο αντιπροσωπευτικές. Πάμε λοιπόν!

1. Ποιό τραγούδι σ’ έκανε να κλάψεις;
Δε θυμάμαι να κλαίω με κάποιο τραγούδι (ίσως κάποτε με την Αράχνη του Μάλαμα, αλλά δεν είμαι και σίγουρη), θυμάμαι, όμως, την πρώτη φορά που άκουσα το βασικό μουσικό θέμα από την ταινία “The piano”, ένιωσα μια περίεργη ζάλη, κάτι σαν ίλιγγο, σαν να είχα πιει πολύ κρασί, κι ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ένιωσα ότι ίσως και η φράση “μέθυσα από ευτυχία” να είναι (και) κυριολεκτική.

2. Πιστεύεις τους καθρέπτες;
Ενίοτε. Τους θρυμματισμένους κατά προτίμηση.

3. Η πρώτη σου σκέψη στη θέα ξέστρωτου κρεβατιού;
Ακαταστασία. (ακούγεται υποχόνδριο, αλλά είναι η πρώτη λέξη που μου’ρχεται στο μυαλό)

4. Αν έχτιζες τον κόσμο απ’ την αρχή, τι θ’ αφαιρούσες; Το χρόνο ή το θάνατο;
Νομίζω τον πρώτο. Ίσως έτσι να μην υπήρχε και ο δεύτερος.

5. Έχει ελλείψεις ο ουρανός;
Θαρρώ πως είναι καλώς καμωμένος.

6. Ποιο σύνθημα θα έγραφες στον τοίχο του σπιτιού σου;
Η ευτυχία υπάρχει.

7. Ποιο μεσημέρι της ζωής σου δεν θα αποχωριζόσουν;
Δε μου είναι μπορετό να ξεχωρίσω ένα μόνο.  Ο νους μου, πάντως, πήγε πρώτα στα καλοκαιρινά μεσημέρια των παιδικών μου χρόνων κι ύστερα σε όσα μεσημέρια ακολούθησαν.

8. Ποιός ήρωας καρτούν σε εξοργίζει;
Ο Γκαστόνε νομίζω.

9. Ο πιο άδικος φόβος σου;
Η μοναξιά.

10. Σε ποιο βιβλίο θα ορκιζόσουν;
Στην Αιολική Γη, του Βενέζη.

11. Τί γεύση έχει η άνοιξη;
Πικραμύγδαλο.

 

*Paul Klee, Flora on the sand.

Κηφισός

Το Σάββατο απόγευμα την βρήκε σε μια στάση, κάπου στη Λεωφόρο Κηφισού, να περιμένει το λεωφορείο. Ένα μικρό ταξίδι μες στην πόλη. Με μια χάρτινη κούπα αχνιστό πράσινο τσάι με  μελισσόχορτο και λεμόνι να της ζεσταίνει τα χέρια. Ένα απαλό αεράκι της ανακατεύει τα μαλλιά, ο ήλιος είναι έτοιμος να δύσει, το βλέμμα της στέκεται στη σειρά των στηλών της ΔΕΗ που χάνονται σε προοπτική στο βάθος της απέναντι όχθης του δρόμου. Οι μέρες τώρα πήραν να μεγαλώνουν. Μυρίζει την άνοιξη. Σκέφτεται πως και αυτό είναι, το δίχως άλλο, ευτυχία. Να κάθεσαι σε μια στάση λεωφορείου Σάββατο απόγευμα, σε μια άγνωστη γωνιά της πόλης, χωρίς καμία σκέψη να σε βαραίνει, με μια κούπα τσάι, και να περιμένεις το λεωφορείο και την άνοιξη.

Πανόρμου

Πρωί Παρασκευής, στη Λουκάρεως. Βλέπει το σταματημένο ταξί έξω από τα δικαστήρια.
-Είστε ελεύθερος; ρωτάει σκύβοντας στο παράθυρο, πριν ανοίξει την πόρτα. Πάντα της φαίνεται μισοαστεία αυτή η ερώτηση.
Ανοίγει την πόρτα, βολεύεται στο πίσω κάθισμα, λέει προορισμό.
-Να πάμε από Πανόρμου ή περιφερειακά; ρωτάει ο ταξιτζής.
Πάντα σ’ αυτή την ερώτηση κοντοστέκεται, δεν απαντά αμέσως.
-Όπως σας βολεύει, λέει τελικά, ρίχνοντάς του το μπαλάκι κι αφήνοντάς τον να αποφασίσει αυτός.
-Ας πάμε από πάνω, λέει εκείνος ξεκινώντας, προκαλώντας της ανακούφιση.
Κι είναι αλήθεια πως νιώθει ξαφνικά μεγάλη ευγνωμοσύνη γι’αυτόν τον άγνωστο ταξιτζή που δεν την αφήνει να αποφασίσει να πάνε από Πανόρμου, που εξαιτίας του -ή, μάλλον, χάρη σ’ αυτόν- θα αποφύγει περνώντας από τη συγκεκριμένη διασταύρωση να στρίψει το κεφάλι της και να κοιτάξει εκείνο το συγκεκριμένο μπαλκόνι, εκείνο το συγκεκριμένο σπίτι, το οποίο -έτσι κι αλλιώς- είναι και θα είναι πια άδειο. Όχι, δε νιώθει λύπη, είναι κάτι άλλο που δεν ξέρει να το πει. Σαν βραδυφλεγής θυμός που εκδηλώνεται ετεροχρονισμένα, μαζί με ένα παράπονο που δεν έχει πού να το απευθύνει.
Παίρνει βαθιά ανάσα, ο αέρας που μπαίνει απ’ το ανοιχτό παράθυρο τής ανακατώνει τα μαλλιά, χώνεται πιο μέσα στο κάθισμα.
Στο μυαλό της τριγυρνάει αυτό.

Οι γιαγιάδες

Κοιτάζω τις γιαγιάδες που κάθονται δίπλα μου ή στέκονται απέναντί μου στο τρόλεϊ, στο λεωφορείο στο μετρό. Άλλες έχουν μαλλιά βαμμένα, άλλες κατάλευκα, κάποιες έχουν μαλλιά μωβ ή γαλάζια, γιατί δεν τους πέτυχε η βαφή. Άλλες φοράνε γυαλιά, άλλες όχι. Κάποιες είναι βαμμένες έντονα, κάποιες καθόλου. Μερικές είναι ντυμένες δυσανάλογα με τα χρόνια τους, άλλες είναι πιο διακριτικές. Ορισμένες είναι νευρικές, άλλες χαμογελούν μειλίχια, κάποιες είναι αγενείς και κάποιες άλλες γλυκομίλητες και ευγενικές.
Ξεκινώ να τις παρατηρώ από τα χέρια πάντα. Όπως κι αν είναι,  τα χέρια τους πάντα μοιάζουν, έτσι αφημένα όπως είναι πάνω στην ποδιά τους. Έχουν μια παραίτηση αυτά τα χέρια και μια αποδοχή. Του καιρού που πέρασε και του καιρού που μένει; Ίσως…
Ύστερα παρατηρώ τα πρόσωπά τους και πάντα στέκομαι στα μάτια τους. Γερνάνε άραγε τα μάτια; Κάπου διάβασα πως γερνάνε, αλλά δεν ξέρω να το πω με σιγουριά. Δεν εννοώ, βέβαια, τις ρυτίδες. Τα βλέμματα εννοώ, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ας πούμε, με τα μάτια των παππούδων, είναι πιο ευκρινές. Έχω παρατηρήσει ότι ορισμένοι παππούδες όσο μεγαλώνουν αποκτούν μιαν αχλή στα μάτια, κάπως σαν να ξεθωριάζουν με τον καιρό. Σαν ν’ αρχίζουν πια προς τα μέσα να κοιτάνε και όχι γύρω τους. Κι αυτό πάλι, όχι πάντα.
Με τις γιαγιάδες, όμως μπερδεύομαι. Ορισμένες έχουν μια σπίθα στα μάτια, νεαρού κοριτσιού. Τις κοιτώ και δεν αντέχω να μην φανταστώ πώς θα ’τανε στα νιάτα τους, στην ακμή της ζωής τους, όταν δροσερά κορίτσια με τα φουστάνια τους θα τσαλάκωναν τις καρδιές των αγοριών της γειτονιάς τους. Προσπαθώ να φανταστώ τα γάργαρα γέλια τους, τα συνωμοτικά πηγαδάκια με τις φιλενάδες τους, τα όνειρά τους. Κι ύστερα σκέφτομαι πώς άραγε να νιώθουν τώρα εκείνα τα κορίτσια, τώρα που η περισσότερη ζωή είναι πίσω τους κι όχι μπροστά. Άραγε να μετράνε απώλειες; Να ’χουν όνειρα; Να ‘ναι ευτυχισμένες; Να’ ναι μόνες; Να’ χουν παιδιά, εγγόνια, σύντροφο;
Να, αυτά σκέφτομαι και νιώθω μια τρυφερότητα και μια αγάπη γι’ αυτές τις γιαγιάδες. Και θέλω έτσι που ’χουν αφημένα τα χεράκια τους  ν’ απλώσω το δικό μου, να τα χαϊδέψω και να τους χαμογελάσω.

I like your boots!

Πολύ μ’ αρέσει να μιλώ με αγνώστους!
Έστω κι αν αφορμή δεν είναι παρά ένα ζευγάρι πολύχρωμες μπότες..!

κι όμως…

ήμουν πλασμένη για χαρταετός… 

(Οδ. Ελύτη)

παράξενος χειμώνας μπαίνει…

…μα μ’ αρέσει!
Θα’ ναι πιο ζεστός, θα’ χει επιστροφές, ιστορίες καινούριες, μα κι ιστορίες ξαναειπωμένες, καινούριες αρχές, τελείες και αποσιωπητικά, τελείες και παύλες, κι ένα σωρό δρόμους ανοιχτούς που προσμένουν ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια να τους διαβούν!

πρόβλημα

πώς να χωρέσω μια ζωή σε δυο βαλίτσες..;;

Είμαι εκεί που θα’θελα να ήμουν…

…αν ήμουν εκεί που θα’θελα να’μαι τώρα.

…

…

 Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος