Σήμερα δεν ήθελα πολλά…

Σήμερα δε θέλω τίποτα. Παρά μόνο να γίνω 6 χρονών και να πάμε με τη μαμά και τον μπαμπά βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Κι εγώ να κρατώ από τη μια το μπαλόνι μου, εκείνο που αν το αφήσεις θα πετάξει στον ουρανό, κι από την άλλη σφιχτά το χέρι του μπαμπά. Και να’χει ήλιο κι ανθρώπους ένα σωρό τριγύρω. Και να πάμε να ταΐσουμε τα παπάκια στη λίμνη. Κι ύστερα να γίνει Κυριακή πρωί και να πάμε με τη μαμά στο θέατρο. Και να’χει κι άλλα παιδάκια εκεί με τις μαμάδες τους, πω πω πόσα παιδάκια μαζεμένα..! Κι εκείνη η καλή κυρία με το παράξενο κοστούμι να έρθει να μας πάρει από το χέρι και να μας ανεβάσει στη σκηνή. Κι εμείς να ντρεπόμαστε λίγο στην αρχή, αλλά μετά να ξεθαρέψουμε και να χοροπηδάμε ευτυχισμένα. Κι ύστερα να γίνει καλοκαίρι και να΄μαστε στο χωριό. Και με τα ξαδέρφια μου να κάνουμε ατέλειωτες βόλτες με τα ποδήλατα. Και να πάμε στη θάλασσα και να φοράμε μάσκες και να μαζεύουμε κοχύλια και βότσαλα. Και να μετράμε πόσα μπάνια κάναμε και πόσα παγωτά φάγαμε. Και να πάρουμε τα σεντόνια της γιαγιάς και να φτιάξουμε μια σκηνή ινδιάνων στην αυλή. Κι η γιαγιά να μη θυμώνει, αλλά-κοίτα κάτι παράξενα πράγματα- να γελάει! Και μετά να γίνει χειμώνας και να πάμε στο άλλο χωριό. Κι η γιαγιά να έχει ανάψει τη σόμπα και να΄χει χιόνι πολύ, πάρα πολύ χιόνι. Και να φτιάξουμε με τον μπαμπά ένα χιονάνθρωπο στην αυλή. Κι ο παππούς της μαμάς, που είναι μεγάλος, πολύ μεγάλος και σοφός, να μου λέει το παραμύθι με το λύκο και τα κατσικάκια. Κι ύστερα όταν νυχτώσει, να πάω για ύπνο και από το κρεβάτι μου να ακούω σαν σε όνειρο τις ομιλίες των μεγάλων στο σαλόνι και να νιώθω ασφαλής. Που τίποτα δε χρειάζεται να σκέφτομαι. Που η μαμά κι ο μπαμπάς είναι εκεί για μένα.

Να, δεν ήθελα πολλά σήμερα…