Σήμερα δεν ήθελα πολλά… (2)
Ιανουαρίου 25, 2010
Να χωθώ σε μια αγκαλιά για ώρα πολλή και κάποιος να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να μου πει πως όλα θα πάνε καλά. Όχι πως δεν το ξέρω. Το ξέρω. Την αγκαλιά δεν έχω. Κι έτσι μένει γνώση κενή..τι να την κάνεις…
Θα χαμηλώσω τα φώτα και θα κάτσω στο σκοτάδι να ακούω σε επανάληψη τη Shirley Horn να τραγουδάει «close enough for love»..πάλι και πάλι και πάλι..με την ψευδαίσθηση ότι κάποιον περιμένω… κι ας είμαι εδώ που είμαι, πιο μακριά και από μακριά από όσα (κι όσους) είναι πραγματικά κι όχι ψευδαισθήσεις.
Ιανουαρίου 26, 2010 at 00:57
ενα χρονο και καποιους μηνες πριν ενιωθα ακριβως ετσι.αλλα ειχα μαθει να αγαπω τη μοναξια μου.
ειναι λυτρωτικη η αγκαλια να την εχεις.
θα δεις που η ψευδαισθηση θα παψει.αληθεια σου λεω.
Ιανουαρίου 26, 2010 at 12:55
( )
Ιανουαρίου 26, 2010 at 14:08
Alicia,
Καλή είναι η μοναξιά, δεν παραπονιέμαι. Άμα είναι o τρόπος ζωής που έχεις επιλέξει..αλλά, να, καμιά φορά υποφέρω από νοσταλγίες και τ’ αδειο σπίτι δε με χωράει.. (:
Μάνε,
να, τέτοια κάνεις και μετά έχω τύψεις που την κάρτα σου την έχω ακόμα στο συρτάρι… (:
καλημέρες!
Ιανουαρίου 26, 2010 at 19:30
Κακά τα ψέματα. Η ζωή είναι χορός για δύο…
Ιανουαρίου 26, 2010 at 21:48
Συμφωνώ στεριανέ. Μα αν για λίγο δεν είναι, καθολου δεν πειράζει.
Ιανουαρίου 27, 2010 at 12:11
after all…”it takes two to tango”.
Ιανουαρίου 27, 2010 at 23:27
Ααχχ.. Και ουφφ.. Τι να πω, όντως δε ζητάς πολλά, αλλά ίσως αυτό φταίει.. Κάτι πρέπει να κάνεις για αυτήν την απόσταση..
Καλή και η μοναξιά, αλλά…
Καληνύχτα.
Ιανουαρίου 27, 2010 at 23:48
ουφφφ…! αυτό ξαναπές το!
καληνύχτα μικρέ Άδη.. (:
(το ξέρεις το τραγούδι? “πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..”? ε, κάπως έτσι)
Ιανουαρίου 30, 2010 at 23:09
Όταν είμαστε μόνοι μας, θέλουμε συντροφιά.
Όταν έχουμε συντροφιά, θέλουμε επιτέλους την ησυχία μας. Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι.
Άρα: προτείνω να απολαύσουμε την κάθε κατάσταση και να δράσουμε αν επιθυμούμε να την αλλάξουμε.
Ιανουαρίου 31, 2010 at 01:05
περίεργα δε λες τίποτα, φίλε Μάνε..!
συμφωνώ με ό,τι λες.
Αλλά κάτσε πρώτα να βρούμε τι θέλουμε και μετά για τη δράση βλέπουμε..
καληνύχτες! (:
Φεβρουαρίου 3, 2010 at 00:53
Με τον καιρό το συνηθίζεις.Κι όταν γίνει αυτό,γεμίζει κι η αγκαλιά σου και πρέπει να ξεκινήσεις να συνηθίζεις τα νέα δεδομένα.
Και μετά το βαριέσαι και αποζητάς άλλα.
Με τίποτα δεν ικανοποιείσαι πλήρως!
Μέχρι που φτάνει κι η στιγμή που αναπολείς αυτό που στην αρχή απεχθανόσουν…
Φεβρουαρίου 7, 2010 at 03:06
Σε καταλαβαίνω… Εύχομαι η Alicia να έχει δίκιο και να αποδειχτεί προφητική!
Φεβρουαρίου 19, 2010 at 21:01
Vany & Holly,
ευτυχώς ή δυστυχώς όλα περνάνε.
ετσι λέω.
welcome!