προεόρτιο
Μαΐου 5, 2010
Απ’την πρωτομαγιά μια μέρα καλή δεν έκανε. Όλο γκρι, κρύο και βροχή. Κι όχι τίποτ’ άλλο, πήγα και τα χειμερινά μου όλα σχεδόν στην Ελλάδα. Ούτε ποδήλατο μπορούμε να κάνουμε ούτε πικ νικ ούτε τίποτα. Κι αν και είναι καιρός που ευνοεί το διάβασμα, πάει κι αυτό περίπατο.
Α, όλα κι όλα, δε θα σκάσω. Θα βάλω όμορφες μουσικές, θα πιω τα κρασιά μου -τόσα όσα κι οι άνθρωποι που αγαπώ και θα’θελα να’ταν εδώ μαζί μου (καλά, ίσως όχι τόσα πολλά, θα τους κάνω να μοιραστούν τα ποτήρια) και θα υποδεχτώ όπως μπορώ τον χρόνο που με περιμένει στη γωνία. Αύριο η ηλικία μου θα αλλάξει κατάληξη. Θα φέρω έναν αριθμό περιττό. Aν μη τι άλλο, τους έχω αδυναμία όμως, είπαμε.
“…ο Απρίλης πέρασε κι αργούν οι παπαρούνες,
μα στην πατρίδα μου ανθίσαν για καλά…
Είναι η σειρά μου, βάλε ελληνική κασέτα,
δε θα μ’ αγγίξουνε ποτέ τα γαλλικά…”
μα στην πατρίδα μου ανθίσαν για καλά…
δε θα μ’ αγγίξουνε ποτέ τα γαλλικά…”
Μαΐου 5, 2010 at 22:55
Χρόνια σου πολλά από τώρα Κόκκινα παπούτσια!
Όποιος αριθμός κι αν είναι είναι ευπρόσδεκτος!..
Κρίμα για τον καιρό εκεί, ελπίζω να στρώσει γρήγορα..
Όπως και να ‘χει η μουσική και το κρασάκι αρκούν για να ‘μαστε καλά! Ε? 
Καλά να περνάς όπως και να ‘χει!
Μαΐου 5, 2010 at 23:26
α! είσαι ο πρώτος που μου εύχεται!
σ’ευχαριστώ Αδούλη!
Μαΐου 6, 2010 at 20:30
Εύχομαι κάθε περιττός αριθμός που σε επισκέπτεται να κουβαλά κι από μια άρτια χρονιά στις αποσκευές του.
Χρόνια σου πολλά.
Με τα κρασιά την βρήκες την άκρη ή χρειάζεσαι βοήθεια;
Μαΐου 6, 2010 at 21:44
ευχαριστώ και αντεύχομαι! αγάπη κι ευτυχία πολλή! τόση που να φέρνει ζάλη (στεριανή ή όποια άλλη)!
την άκρη τη βρίσκω πάντα, αλλά η παρέα είναι πάντα ευπρόσδεκτη:)