
Το κορίτσι με τα κόκκινα παπούτσια τριγυρνάει στην πόλη και συλλέγει στιγμές.
Αγαπά τους μεγάλους περίπατους, τον αέρα όταν κάνει τα μαλλιά της ν’ ανεμίζουν, τα παραμύθια, τα ξύλινα μολύβια, τις ασπρόμαυρες ταινίες, τα βιβλία και το παγωτό μάνγκο.
Α, ναι. Και τον ήχο του αέρα μέσα από τις πευκοβελόνες.
Και τη θάλασσα όταν αγριεύει.
Και πολλά άλλα πράγματα.
Θέλει να γυρίσει τον κόσμο κι όλο ονειρεύεται ταξίδια.
Συλλέγει επιμελώς κόκκινα παπούτσια, αλλά και σύννεφα και ένα σωρό άλλα άχρηστα πράγματα.
Στον κόσμο της ό, τι την στενοχωρεί δεν υπάρχει.
Της αρέσει να κάνει τους άλλους να γελούν.
Δεν ξέρει ακόμα τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.
Ιανουαρίου 24, 2010 at 17:58
ποτε τα συννεφα δεν ηταν αχρηστα.
με συννεφα και κοκκινα παπουτσια να πετας και να μη σκεφτεσαι τι θα γινει οταν μεγαλωσεις.
Ιουνίου 1, 2010 at 01:57
Μου αρέσει αυτή η “περιαυτολογία”
Μαρτίου 18, 2011 at 19:17
Bravo!