Comfortably numb…

Δε θέλω τίποτα να γράψω για όσα συνέβησαν χτες.

Μάλλον, όχι δε θέλω. Δε μπορώ.

Ούτε καν να αναφερθώ επιγραμματικά, να καταστήσω σαφές σε τι αναφέρομαι (αν και θα’ταν, νομίζω, περιττό, έτσι κι αλλιώς. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα κακά νέα διαδίδονται σαν αστραπή..).

Ακόμα και ο τίτλος της είδησης φαντάζει ασήκωτος, αφόρητος.

«Νεκρός 15χρονος από σφαίρα αστυνομικού»…;

Εμένα το μυαλό μου αυτό δεν το χωράει.

Το σύστημα αξιών μου δεν το σηκώνει.

Η λογική μου δεν το αναγνωρίζει.

Εκεί φτάσαμε, λοιπόν;

Παιδιά να πέφτουν νεκρά από το χέρι των ανθρώπων που είναι επιφορτισμένοι να τα φυλάνε; Να μας φυλάνε;

Τα κατ’ εξοχήν όργανα «της τάξης» να προκαλούν τόση αταξία, τόση ανασφάλεια;

Δε θα γράψω κάτι, λοιπόν.

Ούτε την οργή μου θα ξεσπάσω.

Νιώθω ένα κενό, όπως όταν στενοχωριέμαι πάρα πολύ.

Σαν να’χω αδειάσει.

‘Αλλωστε, καμία καταστροφή, καμία τιμωρία και καμία συγγνώμη δεν θα γυρίσουν πίσω το ανυποψίαστο παιδί.

epeisodia

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·

ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Αλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει πάνω μας,
κι ανέτοιμους – πού πια καιρός – μας συνεπαίρνει.


«Τελειωμένα» , Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s