The show must go on…

 

Κατά καιρούς αναρωτιέμαι πώς γίνεται κι ο χρόνος κυλάει το ίδιο για όλους μας.

Αυτές τις μέρες κυρίως η σκέψη αυτή επιστρέφει επίμονα και δε μ’ αφήνει σε ησυχία.

Δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να χάνεται ένα παιδί και την αμέσως επόμενη μέρα να πάμε όλοι στις δουλειές μας, στα ψώνια, να συνεχίζουμε την καθημερινότητά μας σαν τίποτα να μη συνέβη, σαν αυτό το παιδί να μην υπήρξε ποτέ.

Παράξενο δεν είναι;

Ένα παιδί δε θα ξανανοίξει τα μάτια, δε θα πάει ξανά στο σχολείο, δε θα’ χει ποτέ την ευκαιρία να μεγαλώσει… και παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται κανονικά, πάμε στο γραφείο σαν τίποτε να μην έγινε, κανονίζουμε την επόμενη βόλτα, την επόμενη εκδρομή, το επόμενο ταξίδι, περιμένουμε τα Χριστούγεννα…

Και δε μας πολυνοιάζει κιόλας σε τι κράτος ζούμε, αν ζούμε σε κράτος, αν η κοινωνία μας είναι μόνο κατ’ επίφαση οργανωμένη αλλά στην ουσία μπάζει από παντού, αν καταλύονται τα δικαιώματά μας και των συνανθρώπων μας, αν έννοιες όπως «δικαιοσύνη» και «ισότητα» ευτελίζονται καθημερινά (και η προσβολή αυτή δεν είναι μόνο κρατική…), δε μας απασχολεί η  έλλειψη παιδείας μας και η τραγική αναισθησία που μας χαρακτηρίζει ενίοτε. Πόσο ανώδυνα φαντάζουν όλα από το παρατηρητήριο του καναπέ μας, πόσο προστατευμένοι νιώθουμε, αλήθεια…

Κι απ’ την άλλη είναι κι όλες αυτές οι καταστροφές που σε τίποτα δεν εξυπηρετούν. Δεν είναι τρόπος αυτός να εκδηλώνουμε την οργή μας, την καταστροφή του διπλανού μας καμιά αιτία δεν τη δικαιολογεί, το χέρι που πετάει την πέτρα καμιά λογική δεν το οπλίζει. Κι αν αυτή η πέτρα βρει κάποιο άλλο παιδί στο κεφάλι; Κατά πόσο θα διαφέρει από τη σφαίρα που βρήκε τον Αλέξη στην καρδιά; Γιατί να γινόμαστε ίδιοι με αυτούς που καταδικάζουμε; Γιατί;

Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι εύκολα ξεχνάμε. Είναι κι αυτό αναγκαίο καμιά φορά για να πάμε παρακάτω, η λήθη δεν είναι πάντα αρνητικά χρωματισμένη.

Όμως πόσες ακόμη καταστροφές θα γίνουν μέχρι να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας; Και –το κυριότερο- πόσα παιδιά ακόμη θα πρέπει να χαθούν για να βγούμε επιτέλους από το λήθαργό μας;

 

epeisodia

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, ‘n’ how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, ‘n’ how many times must the cannon balls fly
Before they’re forever banned?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, ‘n’ how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, ‘n’ how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it’s washed to the sea?
Yes, ‘n’ how many years can some people exist
Before they’re allowed to be free?
Yes, ‘n’ how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn’t see?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind…

Advertisements

7 thoughts on “The show must go on…

  1. Το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο εμείς ίσως* να το προσπερνάμε, αλλά ότι όλοι οι άλλοι το βλέπουν παγκοσμίως και ανησυχούν. Για τις χειρότερες ταραχές που περνά η χώρα τα τελευταία 35 χρόνια μίλησε ο προεδρεύων του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ Μπερνάρ Κουσνέρ, εκφράζοντας προφανώς την ΕΕ ολόκληρη. Μέχρι και ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών από το Πεκίνο εξέφρασε σοβαρούς προβληματισμούς!!!

    *Λέω «ίσως» γιατί νομίζω ότι μας προβληματίζει όλους. Παρέλυσε η χώρα. Δεν περιμένουμε τα Χριστούγεννα, όπως λες, νομίζω. Πλέον… φοβόμαστε οι περισσότεροι τον ερχομό τους. Δε θα υπάρχει σκηνικό να μας εμπνεύσει. Παντού το συζητάνε οι συμπολίτες μας. Talk of the town. Talk of the world…

  2. Τι σημασία έχει η εικόνα μας προς τα έξω όταν εμείς οι ίδιοι κοιμόμαστε όρθιοι;
    Και τι θα πει «σκηνικό να μας εμπνεύσει»;
    Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε όλοι στο ίδιο έργο θεατές. Κάποιοι από εμάς και απαθείς. Κι αυτό είναι ό, τι χειρότερο. Κι όταν ξεθυμάνει όλο αυτό όλοι θα γυρίσουμε ήσυχοι στην μικροαστική μας καθημερινότητα σαν τίποτα να μην έγινε ποτέ. Θα πούμε «μπόρα ήταν και πέρασε» και θα συνεχίσουμε απτόητοι και απροβλημάτιστοι τις ζωούλες μας…
    (και το χειρότερο είναι ότι, αν με ρωτούσες, δε θα ’ξερα να σου απαντήσω ποια εν τέλει είναι η ορθή στάση… Ας μην καθόμαστε, όμως. Ας αντιδράσουμε, ξέρω ‘γω; Όπως και όσο μπορεί ο καθένας. Και σίγουρα όχι λεηλατώντας και καταστρέφοντας.)

  3. Το πρόβλημα εγώ το έχω εντοπίσει αλλού και τη θέση μου την έχω κάνει γνωστή. Η αιτία είναι πολύ βαθιά.
    Και για να γίνει αντιληπτή, χρειάζονται νέοι και διαφορετικοί άνθρωποι στις ηγετικές θέσεις για να το αλλάξουν όλο αυτό το σαθρό κοινωνικό «σκηνικό».
    Συμφωνώ απόλυτα με τη θέση περί αποφυγής της βίας.
    Συμφωνώ απόλυτα με τη θέση σου απέναντι στην κυρία & το γράμμα της. Αλλά δε συμφωνώ με το «ξέρω γω; όπως μπορεί ο καθένας»: προκαλεί αυτή η θέση ένα φαύλο κύκλο. Μεταθέτουμε τη λύση στις καλένδες έτσι.

  4. Και πώς θα γίνει, δηλαδή;
    Από κάπου δεν πρέπει να αρχίσουμε;
    Το θέμα είναι τι και πόσο μπορεί ο καθένας. Δεν μπορούν όλοι το ίδιο.
    Οι φωνές είναι πολλές και όλες λίγο-πολύ λένε το ίδιο πράγμα.
    Το θέμα είναι πώς θα εκφραστεί.
    Με διαδηλώσεις; Με άλλες μορφές αντίδρασης (π.χ. αποχή από εκλογές); Εκ των έσω, έστω…; Μόνο που η λύση αυτή η τελευταία προυποθέτει την προσφορά ευκαιρίας για να το πράξει κανείς, ευκαιρία την οποία οι κατέχοντες την εξουσία δε φαίνεται να’ναι πρόθυμοι να δώσουν..κι ως πότε θα περιμένουμε, δηλαδή;
    Γι’ αυτό λέω..ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, όπως μπορούμε προς το παρόν με όσα έχουμε…
    Απ’ το να καθόμαστε…

  5. Ξέρω, κοινοτοπίες θα μου πείτε, ωστόσο μου φαίνεται μονόδρομος. Τι μόνιμο αποτέλεσμα θα έχουν οι όποιες διαμαρτυρίες στους δρόμους, αν δεν υπάρχει από πίσω παιδεία να τις στηρίζει; Και όταν λέω παιδεία, εννοώ τρόπος ζωής που να ξεκινάει από εμάς. Όχι στην υποκουλτούρα της τηλεόρασης, κράξιμο στον καθηγητή που δεν κάνει μάθημα γιατί λέει πως δεν χρειάζεται, θα τα μάθουν τα παιδιά από το φροντιστήριο, ναι στο καλό βιβλίο και ταινία που βάζουμε την ταμπέλα «κουλτούρα να φύγουμε» και διαλέγουμε τελικά το Χάρυ Πότερ ή τον Κώδικα Ντα Βίντσι ή τα φιλμς με μπάτσους που κυνηγάνε τους κακούς…κ.τ.λ., κ.τ.λ. Τότε μόνο θα επιβληθούμε στους από πάνω: την πολιτική εξουσία. Τότε μόνο δε θα ειμαστε εν δυνάμει μπάτσοι ή νεαροί κουκουλοφόροι.

  6. Μόνο ερωτηματικά ; ; ; ; εδώ εκεί ; ; ;
    ; ;;;;; ;;; παραπέρα γιατι πώς ;;; ;;;;;;;; ;;;;τι γίνεται ρε παιδιά;πόσο άπειρα οπλίσαμε ΕΜΕΙΣ αυτό το μπάτσο!!!! καλώς σε βρήκα

  7. *Κλεοπάτρα και Μινγκ, συμφωνώ απόλυτα.

    *Κώστα, δε νομίζω ότι είναι το όπλο που έφερε ο μπάτσος το μόνο πρόβλημα, αν αυτό εννοείς… Γιατί και όπλο να μην είχε, θα τον έσπαγε, π.χ., στο ξύλο (βλ. και το περιστατικό «ζαρντινιέρα»). Δε θα είχε πεθάνει, βέβαια, το παιδάκι… Αυτό, ναι, θα είχε αποφευχθεί, τουλάχιστον. Αλλά κατά τ’ άλλα πάλι ερχόμαστε σ’ αυτά που λέει η Κλεοπάτρα και Μινγκ. Παιδεία σωστή μπορούμε να έχουμε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s