χθες βράδυ…

Τα κόκκινα παπούτσια μου ανέβαιναν  την Πανεπιστημίου.

Ούτε ενα αμάξι στο δρόμο.

«Δε σου φαίνεται παράξενη όλη αυτή η ησυχία;» είπε ο Α.

«Όχι, μ’ αρέσει».

«Δε σου δημιουργεί την εντύπωση ότι κάτι θα ξεσπάσει από στιγμή σε στιγμή; Εμένα πάντως μου φαίνεται ύποπτη τέτοια ησυχία..»

«Όχι, μ’αρέσει η πόλη έτσι. Έχω την εντύπωση ότι έχουμε γιορτή!»

dsc00577

Στρίβουμε στην Ιπποκράτους.

Έξω από τη Λέσχη ένα τσούρμο παιδιών συζητά.

«Τι έγινε, κλειστά είναι;»

Δεν ήταν.

Μέχρι να ανεβοκατέβουμε τη σκάλα, ακούμε ότι έκλεισαν την πόρτα γιατί γίνονται, λέει, επεισόδια.

«Μα ποια επεισόδια; από εκεί περάσαμε αφού, δε γίνεται τίποτα».

Παραπληροφόρηση.

Ή υπερβολή.

dsc00585

Ξάφνου  3-4 κορίτσια τρέχουν προς την πόρτα, ανάμεσά τους η Γ.

«Τι έγινε, πού πάτε;»

«Τραγουδάει ο Χαρούλης!»

Χαμογέλασα.

Εδώ ισχύει το αντίστροφο του γνωστου ρητού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Ή κάτι τέτοιο.

Έστω.

Ξαναβγήκαμε κι εμείς.

dsc00580

Κάπου σ’ έναν τοίχο στην Κοραή έγραφε:

Δε θέλουμε άλλη αδιαφορία.

«Να, αυτό είναι!», είπα στον Α.

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία.

Κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά…




(Η συνέχεια της βραδιάς έλαβε χώρα στην Πανόρμου.

Με άλλους προβληματισμούς.

Πιο ανάλαφρους αυτή τη φορά.

Πώς μ΄αρέσουν τα βράδια στην πόλη με φίλους…)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s