γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά…

Τελευταίες (σχεδόν) σκέψεις του χρόνου.

Λίγο πριν φύγω για τη δουλειά με προλαβαίνουν οι καλαντάρηδες. Έτσι και τα Χριστούγεννα. Τότε, βέβαια, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη! Άνοιξα την πόρτα και αντίκρυσα δυο τοσοδούλια παιδάκια, ένα μαυράκι κι ένα ασπράκι κι ήθελα να μπορούσα να τους δώσω όχι μόνο λεφτά, αλλά όλα τα παιχνίδια του κόσμου! Και στο μετρό κάλαντα παντού. Από την άλλη άκρη του συρμού ακουγόταν παιδικές φωνές να τραγουδούν, η μία λίγο πιο τσιριχτή, κοριτσίστικη όλο και πλησίαζε. Τελικά μέσα από τους ανθρώπους που είχαν στριμωχτεί στο βαγόνι ξεπρόβαλε ένα κεφαλάκι σχεδόν αχτένιστο, με μια πλεξούδα και πολλά ατίθασα τσουλούφια. Πήγε να προσπεράσει. «Έλα εδώ», της είπα και της έδωσα ένα ευρώ. Μου ’σκασε ένα πλατύ χαμόγελο και μου είπε «Και του χρόνου!». Χαμογέλασα κι εγώ και της είπα το ίδιο.

Στο γραφείο, αργότερα, ανοίγοντας την πόρτα για να βγω από το ασανσέρ χτύπησα σε κάποιον που ήταν σκυμμένος και κάτι έκανε με ένα μουσικό όργανο. «Συγγνώμη», του είπα. Οι φίλοι του, μια κοπέλα κι ένας νεαρός που κράταγαν κι αυτοί από ένα μουσικό όργανο ο καθένας (μάλλον θα είχαν βγει στη γύρα για κάλαντα), χαμογέλασαν. «Κάπως έτσι αρχίζουν οι μεγάλοι έρωτες», είπε ο φίλος του. Εκείνος δεν είπε τίποτα. Είχαμε κάπως σαστίσει, αλλά μπορεί και να μου φάνηκε εμένα. Δε βρήκα τίποτα να πω. Μόνο πριν ανοίξω την πόρτα του γραφείου (μα κι αυτήν η πόρτα! Τι δουλειά είχε να βρίσκεται εκεί, μου λες;; χάθηκε, δηλαδή, να καθυστερήσω λίγο ακόμα;;) γύρισα, του χαμογέλασα και μπήκα.

Νωρίτερα το πρωί άκουσα στο ραδιόφωνο ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, κάποιος έπεσε στις ράγες του ηλεκτρικού. Μέρες γιορτινές..Κι όμως, ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι οι μέρες αυτές που τόσο προσμένουμε, για κάποιους ανθρώπους είναι οι πιο δύσκολες του χρόνου.

Ο εκφωνητής στο ραδιόφωνο μιλάει για το «μαζί». Τι μικρή λέξη και τι μεγάλη συγχρόνως, σκέφτομαι. Μαζί… κύριε εκφωνητή δύσκολα μου βάζεις. Πώς κάναμε τόσο δύσκολη τη ζωή; σκέφτομαι κάπου κάπου. Σε ποια καμπή της μας ξέφυγε; Γιατί τόσα «θέλω» μαζεμένα; Και πώς αλλιώς, θα μου πεις…

Πήγα προχτές στην Πολιτεία να αγοράσω παραμύθια. Κατέληξα σε Τριβιζά. Μεγάλος παραμυθάς. Από τους μεγαλύτερους σύγχρονους, μη σου πω κι ο πιο μεγάλος. Το ένα ήταν κακέκτυπο και το γύρισα πίσω χτες για να μου το αντικαταστήσουν. Δεν το είχαν..συμφορά! κι είχα αφήσει το παραμύθι στη μέση. Συμβιβάστηκα να πάρω ένα άλλο και να ξαναπεράσω όταν θα το είχαν παραγγείλει. Η πωλήτρια με παραπέμπει στα τρία ράφια με Τριβιζά. Τα κοίταξα, τα ξανακοίταξα..«Δεν έχετε για μεγαλύτερες ηλικίες;» ,τη ρώτησα,«αυτά είναι σχεδόν γεμάτα με ζωγραφιές». «Εσείς για τι ηλικία θέλετε; Πόσο είναι το παιδάκι;» με ρώτησε. Τι να της πω τώρα..κοντοστάθηκα, το μάτι μου έπεσε στο οπισθόφυλλο των «μαγικών μαξιλαριών» όπου έγραφε «για παιδιά ηλικίας 9 ετών και άνω». «Ε, να, σαν αυτό, ας πούμε, 9 ετών και άνω!» της είπα! Ε, κι αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι και ψέματα. Κι εγώ 9 ετών και άνω είμαι, αφού 🙂

Φεύγει, λοιπόν,και το 2008, μας αφήνει. Κλείνω τα μάτια σφιχτά κι εύχομαι με όλη μου τη δύναμη το 2009 να ‘χουμε περισσότερη αγάπη μέσα μας και γύρω μας. Κι όταν θα έρθει η στιγμή να το αποχαιρετήσουμε κι αυτό, να ’χουμε μόνο καλά να θυμόμαστε.

Καλή χρονιά σε όλους!

Advertisements

2 thoughts on “γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s