Δευτέρες με λιακάδα

eksarxeia

Με ουρανό γαλάζιο και πεντακάθαρο.

Με αντιφατική ανοιξιάτικη διάθεση στην καρδιά του χειμώνα.

Με πλάνα για εκδρομές και ταξίδια εντός και εκτός.

Και στο βάθος μαγικές βραδιές με φίλους.

Τι άλλο να θες..;

Advertisements

Τρεις σανγκρίες…

sangria

Τον είδε χτες βράδυ αργά πάλι τυχαία στο μετρό. Πάει καιρός που μόνο τυχαία και σπάνια πια τον βλέπει. Τρεις σανκγρίες, όμως, δεν ήταν αρκετές για να την κάνουν να του μιλήσει…ούτε αυτή τη φορά. Ίσως  την επόμενη τυχαία φορά… ίσως…

κόκκινο μπαλόνι

Ένα βράδυ έδεσε στην τσάντα της ένα μπαλόνι και βγήκε. Πήρε το μετρό, περπάτησε την Πανεπιστημίου κι ανηφόρισε προς Εξάρχεια. Όπου πήγαινε, από πίσω και το μπαλόνι. Ένα περίεργο (ίσως και όχι) σύμπλεγμα. Μια φίλη την πείραζε: «θα σε δούμε σίγουρα στα ‘Σε είδα’ της επόμενης Άθενς Βόις: σε είδα στα Εξάρχεια, φόραγες κόκκινα παπούτσια και κράταγες μπαλόνι!» Μπα, ας λένε, είναι τόσο καλή συντροφιά ένα μπαλόνι…
ballon-rouge-2

Κι ύστερα είναι και η ταινία..Που όταν την είχε δει ένιωσε ένα σφίξιμο στην καρδιά, μια μικρή λύπη…

le-ballon-rouge1

Χτες η Κ. της χάρισε ένα βιβλίο. «Όλα τα ναι του κόσμου». Στο εξώφυλλο έχει τη χαρακτηριστική εικόνα με το κοριτσάκι και το κόκκινο μπαλόνι (μάλλον για στένσιλ πρόκειται..). Και στην ιστορία κάνει εκτενή αναφορά και στην ταινία με το αγοράκι. Μικρό είναι, μονορούφι το διάβασε. Και σήμερα ξαναέψαξε την ταινία.

Είναι μεγάλη ευτυχία τα κόκκινα μπαλόνια, σκέφτηκε.

 

 

* Le ballon rouge, Albert Lamorisse (1956)

 

                                                                                                          

     (στο κόκκινο μπαλόνι μου)

Μικρός συλλογισμός εις Α μείζον*

Ο Α. λέει πως τα 30 είναι η καλύτερη περίοδος ηλικιακά. Έτσι, τουλάχιστον, νομίζει, αφού ακόμα δεν την έζησε, για να ξέρει. Η Κ. μου λέει καμιά φορά πως μας φαντάζεται μετά τα 35, με παιδιά, κλπ. Τότε, λέει, νομίζει ότι θα είμαστε πλήρεις, η ευτυχία μας δεν θα εξαρτάται από μεγάλα πράγματα, βαρυσήμαντα «θέλω». Εγώ, πάλι, νομίζω ότι η ομορφότερη περίοδος είναι αυτή που ζούμε τώρα. Διανύοντας την τρίτη δεκαετία της ζωής μας, όταν τα 30 είναι ακόμα εν όψει-έστω κι αν η απόσταση δεν είναι δα και τεράστια, όταν οι περισσότεροι δρόμοι δεν έχουν ακόμα διανυθεί, τα περισσότερα λόγια δεν έχουν ειπωθεί, τα περισσότερα όνειρα δεν έχουν πραγματωθεί…και πάει λέγοντας. Τώρα που όλα είναι πιθανά. Που μπορούμε να κάνουμε τα πάντα ή και να μην κάνουμε τίποτα. Που τα όποια λάθη διορθώνονται ευκολότερα. Που λέξεις όπως «καριέρα», «γάμος», «παιδιά» είναι ακόμα άγνωστες στο καθημερινό λεξιλόγιο των περισσοτέρων (σχεδόν όλων) από εμάς. Να, αυτά σκεφτόμουν σήμερα στο λεωφορείο κατηφορίζοντας την Αλεξάνδρας. Και στη στροφή προς Πατησίων, όπως ο ήλιος έπεφτε πάνω στο τζάμι, είδα τον αντικατοπτρισμό μου να μου χαμογελά.

 

 

 

 

 

 

 

 

*παραφράζοντας τον κύριο Καρυωτάκη

 

 

To πιάνο

tiersen1

Χρόνια τώρα ονειρεύεται ένα πιάνο. Τώρα νιώθει πως όλο και πλησιάζει το πλήρωμα του χρόνου, όλο και πιο κοντά της το φέρνει. Όταν αγγίξει για πρώτη φορά τα πλήκτρα του θα ’ναι, νομίζει, μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή της. Θα κάτσει στο σκαμπό, θα απλώσει τα χέρια και απαλά απαλά θα του δώσει ζωή και τις πρώτες νότες να τραγουδήσει. Θα ’ναι ένας συνθέτης που αγαπά και μια μουσική που συνέχεια στριφογυρνάει στο μυαλό της. Θα συναντήσει δυσκολία με το αριστερό, το ξέρει, το δεξί είναι πιο εξασκημένο, αλλά δεν τη νοιάζει. Τίποτα δε θα τη νοιάζει τότε, όλος ο κόσμος θα σβήσει, θα υπάρχει μόνο το πιάνο κι εκείνη. Θα ψάξει την παρτιτούρα και θα αρχίσει δειλά δειλά να την αποκρυπτογραφεί.  Έχουμε και λέμε..κλίμακα του σολ, τέσσερα τέταρτα ο χρόνος, τέσσερα μέτρα παύσεις στο δεξί και μετά άλλη μια μικρούλα όσο ένα όγδοο και ξεκινάμε..σολ-φα σολ σι-ντο σι, παύση, φα-σολ φα σολ-λα σολ, παύση, φα-μι φα σι-ντο σι….