Οι πρώτοι μου φίλοι…

Οι πρώτοι φίλοι που  θυμάμαι να έχω, και φίλοι καλοί, αφού κάθε μέρα την περνούσαμε μαζί είτε στο πάρκο που μας πήγαιναν οι μαμάδες μας είτε σπίτι μας, είναι δυο παιδάκια από την Παλαιστίνη, η Φωτεινή (Φάτιν) και ο Χουσεΐν. Ήταν αδέρφια, η Φωτεινή σχεδόν ίσα με μένα κι ο Χουσεΐν μικρότερος. Θυμάμαι και τους γονείς τους, τον μπαμπά τους, τον Γιάσερ, που ήταν γιατρός, και τη μαμά τους, τη Χάιφα. Η μαμά τους ήταν πολύ όμορφη. Το πρόσωπο του Γιάσερ, όμως, δεν μπορώ να το φέρω πίσω στη μνήμη μου, όσο κι αν προσπαθώ. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά, σαν να ’ταν χθες, δυο σκηνές. Η μία τότε που ’χε γεννηθεί ο αδερφός μου (εγώ τότε ήμουν 3 και κάτι) και οι γονείς μου μού είχαν φέρει δώρο μια μεγάλη κούκλα μωρό της El Greco. Σχεδόν ίσα ήμασταν σε μέγεθος κι είχε γίνει το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μια μέρα, λοιπόν, που παίζαμε σπίτι με τον Χουσεΐν μου ζήτησε να του τη δώσω κι εγώ, με την κτητικότητα που διακρίνει κάθε μικρό παιδί, του αρνήθηκα κατηγορηματικά. Δε θυμάμαι αν οι γονείς μου με επέπληξαν αργότερα ή αν μου είπαν ότι αυτό που είχα κάνει δεν ήταν σωστό, θυμάμαι, όμως, σαν να ’ταν χθες, το πόσο μ’ έτρωγε μέσα μου αυτή μου η άρνηση και με τι μεγάλη χαρά αναφώνησα στον Χουσεΐν το ίδιο απόγευμα που ξαναήρθαν σπίτι μας, πριν καν προλάβουν να μπουν «Έλα, Χουσεΐν, στη δίνω την κούκλα μου, έλα!». Η άλλη σκηνή είναι τότε που θα έφευγαν για πάντα από την Ελλάδα. Ήταν βράδυ κι είχαμε πάει σπίτι τους να τους χαιρετήσουμε (εγώ τότε δεν καταλάβαινα γιατί ήταν όλοι στενοχωρημένοι) και θυμάμαι πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει η βιβλιοθήκη του μπαμπά τους. Ήταν μεγάλη και γεμάτη βιβλία. Δε θυμάμαι τίποτ’ άλλο από εκείνα τα χρόνια. Κι όσο κι αν έψαξα δε βρήκα τη φωτογραφία που είχαμε βγάλει οι τρεις μας, η Φωτεινή, ο Χουσεΐν κι εγώ στον καναπέ του σπιτιού μας. Βρήκα μόνο μία με τις μαμάδες μας και τον αδερφό μου μωρό, στα πρώτα γενέθλιά του. Έχω βέβαια ακόμη κάποια αρκουδάκια τους. Ένα καφετί, του Χουσεΐν, το’χω μάλιστα στο δωμάτιό μου, να τους θυμάμαι. Γιατί φεύγοντας μας άφησαν πολλά πράγματα, έπιπλα, παιχνίδια, μέχρι και την κούνια του Χουσεΐν, που ήταν μεγάλη και σαν τρενάκι και που μετά έγινε η κούνια του αδερφού μου. Οι γονείς μου λένε πως μας αγαπούσαν πολύ. Και πως όταν ο μπαμπάς τούς πήγε μέχρι το αεροδρόμιο ο Γιάσερ γαντζώθηκε πάνω του κι έκλαιγε σαν παιδί. Γιατί, αν ήταν στο χέρι του, θα έμεναν εδώ για πάντα. Ύστερα τα χρόνια πέρασαν μετακομίσαμε κι εμείς σε άλλη γειτονιά. Και κάποιο Πάσχα πριν πολλά χρόνια- θα πήγαινα δημοτικό- λάβαμε γράμμα τους-στα ελληνικά, όπου μας έγραφαν ότι είναι όλοι καλά και ότι είχαν αποκτήσει άλλα δυο παιδιά. Τίποτ’ άλλο δεν ξαναμάθαμε πια γι’ αυτούς από τότε. Όμως κάθε φορά που κάτι γίνεται στην Παλαιστίνη, είναι οι πρώτοι άνθρωποι που σκέφτομαι και νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s