Η Κυριακή των ευχών

Α, μα πρέπει να πω για την Κυριακή αυτή. Είχα μέρες να νιώσω τόσο χαρούμενη. Κι ας μη μου αρέσουν πάντα οι Κυριακές, κι ας με μελαγχολούν κάπου-κάπου, σήμερα πέρασα τέλεια με το ένα από τα δύο αγαπημένα μου Κ. Πήγαμε εκδρομή στην πόλη! Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί από Ραγκαβά, στην Πλάκα, περάσαμε από Αμάλθεια για ζεστή σοκολάτα/καφέ και κρέπα, κάπου κάτω από την Ακρόπολη αναρωτηθήκαμε αν το δέντρο που βλέπαμε ήταν ακακία, μια κυρία περαστική που μας άκουσε κοντοστάθηκε και μας είπε πως όχι, ακακία δεν ήταν και το έλεγε με σιγουριά γιατί αυτοί λέει, στο σπίτι της είχαν πολλές ακακίες. Μετά ανηφορίσαμε προς Αναφιώτικα, ύστερα πετύχαμε ξενάγηση στο παλιό Πανεπιστήμιο και κάτσαμε λίγο ν’ ακούσουμε, περάσαμε από Αέρηδες, συνεχίσαμε προς Μοναστηράκι, ανακατευτήκαμε με το πολύχρωμο πλήθος στην πλατεία, καταλήξαμε στην πλατεία Αβησσυνίας να χαζεύουμε τα γραμμόφωνα, από εκεί Ψυρρή κι από εκεί στον Κεραμεικό, όπου συναντήσαμε και μια χελωνίτσα. Χρόνια είχα να δω χελώνα… από τότε που μικρή τις παρατηρούσα στην αυλή και στον κήπο της γιαγιάς. Τις αγαπώ γιατί μου θυμίζουν τη γιαγιά μου. Μετά κάτσαμε για πολλή ώρα σε ένα παγκάκι έξω από τον Κεραμεικό και διυλίσαμε τον κώνωπα με τον ήλιο να μας ζεσταίνει τις πλάτες και με την απόφαση να φύγουμε από εκεί μόνο όταν θα έφευγε κι αυτός. Στην οδό Θεσσαλονίκης το παζάρι των ρακοσυλλεκτών μου θύμισε τα Σάββατα που πηγαίναμε με την Ειρήνη στο EMMAUS στη Γαλλία. Ύστερα είπαμε πως θα κάνουμε την Κυριακή μέρα ευχών κι ό,τι μας καπνίσει και το ευχόμαστε θα το κάνουμε αυτομάτως. Και το θέσαμε σε εφαρμογή αμέσως.  Κάτσαμε για ζεστό κρασί και Σινεμαχίες στο Θησείο, ξαναγυρίσαμε στο Μοναστηράκι «θα με πάρεις και μένα ή να πάρω μετρό;» είπα, αλλά την απάντηση την ήξερα και με το που μπήκαμε στο αμάξι λέω «τώρα θα μ’ άρεσε να πάμε, να πάμε και να μη φτάνουμε ποτέ». Η απάντηση ήταν «και δεν το κάνουμε; Προς τα πού λες να πάμε;» Κι έτσι βρεθήκαμε να κατηφορίζουμε την παραλιακή τραγουδώντας μαζί με το ραδιόφωνο και να στεκόμαστε κάπου για να χαζέψουμε τη θάλασσα. Κι ύστερα πάλι πίσω. Μπήκα σπίτι 10 ώρες μετά. Κι ήταν σαν να ’λειψα ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο. Ας είναι αύριο Δευτέρα, δε με νοιάζει. Εγώ μόλις γύρισα από εκδρομή 🙂

 

 

 

 

Κι έκανα και αναμνηστικό άλμπουμ (όχι, παίζουμε:) ):

Advertisements

6 thoughts on “Η Κυριακή των ευχών

  1. Καλά μου κόκκινα παπούτσια!!
    Πριν να διαβάσω την Κυριακή των ευχών αναρωτιόμουν τι να πρωτοθυμηθώ από αυτή την 1η του μηνός και πως να τα στοιχειοθετήσω στο μυαλό μου!Και να που το κάνατε εσείς για μένα!Merci:-D
    Μια Κυριακή όλο παραστάσεις! Διάβαζα αχόρταγα την ανάρτηση κι έλεγα ωχ ναι, ήταν κι αυτό!! και κεινο και τ’αλλο!Πόση ανεμελιά χώρεσε σε μια μέρα και πόση ελευθερία!! Μα προπαντός πόσα συναισθήματα..από μια παλέτα πολυποίκιλη διάλεγε ο νους και χρωμάτιζε την καρδιά!Αυτή τη ζωγραφιούλα φέρω σήμερα ακόμη μέσα μου,.. αυτή που ταλαντούχα ένας αγαπημένος φίλος κι ένας γενναιόδωρος Ήλιος μου ετοιμάσανε!

    Υ.Γ. Ακακία, το δέντρο με τα κίτρινα σφαιρικά άνθη (κι ας έλεγε η κύριούλα πως όχι,η ΜΑΜΑ μου!!! είπε πως ναι)
    Χαρουπιά, το λεγόμενο ξυλοκέρατο με τους καρπούς ωσάν φασόλια..μόνο τα γουρουνάκια τους τιμούν!!χιχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s