Μαθήματα αριθμητικής

doisneauΕίμαι ένας μονός αριθμός.  Με τους ζυγούς αριθμούς δεν έχω πολλά πολλά. Δε θυμάμαι να μου άρεσαν και ποτέ, δηλαδή. Αυτή η αλαζονική αυτάρκειά τους, η αψεγάδιαστη αρτιότητά τους (άρτιοι, άλλωστε, είναι ο μαθηματικός ορισμός για τους ζυγούς)  με ξενίζει. Άρτιοι… τι πλεονεξία, αλήθεια… Να’ ναι όλοι τους ακέραια πολλαπλάσια του 2 και να  διαιρούνται με τον εαυτό τους, με τη μονάδα, αλλά και μεταξύ τους. Σε δυο ίσα μέρη πάντα. Ενώ οι μονοί, απ’ την άλλη, να αρκούμαστε μόνο στον εαυτό μας και τη μονάδα… και ποτέ να μη μπορούμε να μοιραστούμε ή να μοιράσουμε σε ίσα μέρη. Ακόμη και ο ορισμός μας μοιάζει να μας χλευάζει: Περιττοί…

Το 2 μόνο συμπαθώ. Αλλά αυτό δεν με καταδέχεται. Και έτσι ο αριθμός μου μένει πάντα ενικός. Ο εαυτός μου, η μονάδα.

 

 

 

 

* Robert Doisneau, Un musicien sous la pluie.

Advertisements

14 thoughts on “Μαθήματα αριθμητικής

  1. «Φοβάμαι» μεν, αλλά αδημονώ δε
    για τη στιγμή που ο πυρήνας των
    καλλιτεχνικών σου κυττάρων..
    θα «εκραγεί».

    Τότε, δε θα ανήκεις ή
    καλύτερα θα πάψεις να νομίζεις
    ότι ανήκεις στους «περιττούς».

    Μη με ξεχάσεις.

  2. Χμμ.. τώρα να πω ότι κατάλαβα τι θέλει να πει ο κούκος ποιητής… ψέμα θα’ ναι.
    Αδυνατώ να συλλάβω το συλλογισμό, ευχαριστώ για το σχόλιο, ωστόσο.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς, έχω μνήμη ελέφαντα, περίμενα πως θα το ξέρατε, αγαπητέ (:
    Κι αυτή η εμμονή πως ό, τι γράφω είμαι εγώ… τεχνηέντως, πάντως ,εγώ το καταχώρισα στα κατά φαντασίαν, οπότε νίπτω τας χείρας μου (:

  3. εγώ πάλι, ως φύσει ιδεοψυχαναγκαστικό άτομο, τα προτιμώ όλα σε ζυγούς αριθμούς. από την άλλη, βέβαια, αυτό με τη μονάδα να το προσέξεις. ένα ίσον κανένα, λέει ο σοφός! σε καλησπερίζω και καλώς σε βρίσκω! καλό βραδάκι!

  4. Έχετε δίκιο, θείε Σκρούτζι, θα το προσέξω (:
    κι εσείς, όμως, να προσέξετε λιγάκι αυτό το…«φύσει ιδεοψυχαναγκαστικό». Κυρίως το τρίτο συστατικό του, δηλαδή. Αλλά, πάλι, ξέρω’ γω; Όπως γουστάρετε(:
    Καλό βράδυ επίσης και καλώς ήρθατε(:

  5. Κάτι έχω ακούσει για τη μνήμη ελέφαντα.
    Αμ πως; Φρόντισε λοιπόν, να μην ξεχάσεις
    κι αυτό το σχόλιο, όσο κι αν δεν το αντιλαμ-
    βάνεσαι.. τώρα.. Γιατί αργότερα …
    θα με θυμηθείς (αυτή τη φορά)!

  6. Τι μαγευτικό συνδιασμός εικόνας και λέξεων!…
    Σαν φθινοπωρινό απόγευμα με τσάι και Πόε δίπλα στο παράθυρο…

  7. Έτσι ακριβώς, Αντώνη. Ο πρώτος άρτιος είναι τ’ όνειρο του κάθε πρώτου περιττού. Και επιτυγχάνεται μόνο μέσω ενός ακόμη περιττού, όπως ακριβώς το είπες. Δεν είναι μαγικό;

    Κι εμένα μ’ αρέσει ο δικός σου, είμαστε πάτσι (:
    Καλό βράδυ και σε σένα.

  8. Μ’ αρέσουν πολύ τα «μαθήματα» που μας δίνεις τελευταία…
    Βιάζομαι να χτυπήσει το κουδούνι για το επόμενο «μάθημα»…;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s