γλωσσοδέτης

Η ηδονή της οδύνης.

Η οδύνη της ηδονής.

 

 

 

(Δεν είναι τυχαίο που οι δύο αυτές λέξεις μοιάζουν στη γλώσσα μας ηχητικά τόσο πολύ, ώστε και να τις μπερδεύουμε καμιά φορά. Τάδε έφη, μεταξύ άλλων, χθες ο δάσκαλος υποκριτικής, μιλώντας μας για τη σημασία της λύπης.)

 

*Van Gogh, Old man in sorrow (On the threshold of eternity)

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»

two-lovers

Απόψε είδα το «Two lovers».

Μου άρεσε πολύ. Και σκηνοθετικά και σεναριακά και από άποψη υποκριτικής, μουσικής… όλα μου άρεσαν.

Δεν είναι το συνηθισμένο γλυκανάλατο ρομάντζο, όχι.

Το βρήκα εξαιρετικό.

Ίσως και οι «διαφορετικοί» άνθρωποι να μην είναι και τόσο διαφορετικοί μας τελικά.

Όλα από την έλλειψη αγάπης ξεκινούν, άλλωστε.

Κι αυτή –η αγάπη- είναι που μας σώζει στο παραπέντε.

Ένδον

 

amygdalia

Έχω μια τάση εσωστρέφειας τελευταία. Όχι ακριβώς εσωστρέφειας, δηλαδή. Απλώς δεν ξέρω πώς αλλιώς να την ονομάσω. Μια τάση προς ένδον. Ενδοστρέφεια ίσως; Αποφεύγω τις μεγάλες παρέες, μένω μέσα αρκετά, απορρίπτω ευγενικά προτάσεις φίλων και γνωστών για εξόδους. Έτσι είπα όχι σε μια βραδιά στο Βινύλιο, σε ένα πάρτυ μασκέ, σε μια βραδιά στον Ιανό όπου θα τραγούδαγε η Πέτα, σε μια βραδιά στο Σταυρό όπου θα τραγούδαγε ο Χαρούλης (εκεί, βέβαια, ανωτέρα βία), σε ένα έργο στο σινεμά, σε μια βόλτα στην Πλάκα… κι όλη αυτή η βροχή προτάσεων ήταν για χθες και σήμερα. Περιέργως πώς, όταν αποφασίζω να κλειστώ για λίγο στο καβούκι μου, να πάρω αποστάσεις, να μείνω εν τέλει μέσα και λίγο, τότε είναι που με βομβαρδίζουν όλοι από παντού με πλήθος δελεαστικών προτάσεων που, όμως, τη δεδομένη στιγμή νιώθω πως θέλω να απορρίψω.

Ούτε και υποκριτική πάω τελευταία. Έχασα τα  μαθήματα των δύο τελευταίων εβδομάδων, συμπληρώνοντας το όριο απουσιών (ίσως και ξεπερνώντας το). Δε με πολυνοιάζει. Πάω όμως θέατρο. Πριν δυο εβδομάδες είδα τον Κλήρο του Μεσημεριού του Κλωντέλ και χθες το Rock nRoll στο Πόρτα. Στο πρώτο απογοητεύτηκα (κυρίως από την ερμηνεία της Μουτούση. Δεν ήταν καθόλου μα καθόλου η Υζέ που θα περίμενα…), το δεύτερο μου άρεσε περισσότερο (ιδίως η μουσική –από χθες ξέθαψα τους Pink Floyd που για καιρό είχα αφήσει στα αζήτητα και το Wish you were here συνοδεύει αυτή την ανάρτηση- και η ερμηνεία του Κοτανίδη).

Τώρα μόλις έχω γυρίσει από τη θάλασσα και σε λίγο θα πάω Μάλαμα (καλά, ίσως και να μη λέγεται εσωστρέφεια τελικά..)

«Ο Syd Barrett είναι το ανδρικό μου πρότυπο ομορφιάς» είπα στην Κ. στην επιστροφή.

 

 

 

Υ.Γ. Καλό μήνα! Να βάλετε μάρτη! Εγώ δύο φορώ!