poisson d’ avril

dsc01642

Τελευταία κοιτάζω, αλλά δεν βλέπω. Προσπερνώ γνωστούς και φίλους, περνώ ακριβώς από δίπλα τους, λίγο ακόμα και θα τους αγγίξω, μα αν δεν φωνάξουν τ’ όνομά μου ή αν δεν με σκουντήξουν, δεν τους βλέπω καν. Αμφιβάλλω αν με πιστεύουν όταν τους λέω πως ήμουν αφηρημένη. Οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι προσπαθώ να τους αποφύγω, μη θέλοντας να τους μιλήσω. Περπατώ και σκέφτομαι, και φαντάζομαι πόσο συνοφρυωμένη θα δείχνω. Κάποιοι από αυτούς  με ρωτούν αν γυρνώ από τη δουλειά ή αν είμαι κουρασμένη. Όχι, δεν είμαι κουρασμένη, είμαι απλώς στον κόσμο μου.

Έμπνευση είναι η συνεχής αναζήτηση δικαιολογίας ύπαρξης. Αυτό είπε ο Κώστας Τσόκλης  κι από την προηγούμενη βδομάδα το σκέφτομαι συνέχεια.

Με διασκεδάζουν οι αντιφατικές απόψεις των ανθρώπων για τον χαρακτήρα μου. Κάποιες, μάλιστα, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους. Δεν μπαίνω στον κόπο να διαψεύσω την μια ή την άλλη, έτσι κι αλλιώς είναι όλες εγώ.

Μετανιώνω για ένα χαμόγελο και μια καλημέρα που δεν μου βγήκαν σήμερα. Έδωσα προφανώς λάθος εντύπωση σε λάθος άνθρωπο αυτή τη φορά, αφήνοντάς τον μόνο με ένα όνομα, το δικό μου, που έτσι κι αλλιώς είναι ένα μυστήριο από μόνο του… Συμβαίνει καμιά φορά να είμαι άνω κάτω μέσα μου. «Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω…»

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί όποιος έχει καιρό να με δει είναι πως μάκρυναν (πολύ) τα μαλλιά μου. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί όποιος με πρωτογνωρίζει είναι το όνομά μου. Είναι σπάνιο, δε λέω, αλλά, πώς να το πω.. είναι σαν τις φακίδες στη μύτη μου. Εμένα μου φαίνονται νορμάλ, αλλά όποιος δεν έχει, λέει «α! έχεις φακίδες!».

Άρτι αφιχθείσα από Σύρα, νομίζω πως είμαι σε θέση πια να επιβεβαιώσω την πρώτη μου εντύπωση, 4 χρόνια πριν. Η Ερμούπολη είναι η ιδανική πόλη για  γεροντοκόρες. ‘Ήσυχη και γεμάτη γάτες και πανέμορφα νεοκλασικά αφημένα στην τύχη τους να ρημάζουν. Μπορώ να φανταστώ μια ιστορία για το καθένα, κρυφοκοιτάζω πίσω από μισάνοιχτες πόρτες και σπασμένες γρίλιες και χτυπάω ρόπτρα σε σαρακοφαγωμένες πόρτες, χωρίς όμως απάντηση.

Αν κάτι αγαπώ πολύ (κι είναι πολλά αυτά που αγαπώ), είναι τα παλιά κτίρια. Όλα αυτά τα νεοκλασικά στις διάφορες πόλεις, κάποια ήδη ερείπια, κάποια σε καλύτερη κατάσταση. Αγαπώ τα ερείπια. Κρύβουν ζωή, κουβαλάνε ένα σωρό ιστορίες. Νομίζω πως αν κάτσω και αφουγκραστώ για λίγο, θα μου ψιθυρίσει το καθένα την ιστορία του. Τελευταία έχω ερωτευτεί ένα ερειπωμένο νεοκλασικό στην Ιπποκράτους, στο 171 θαρρώ, έχω και καιρό να περάσω από εκεί και δεν θυμάμαι καλά τον αριθμό.

Τώρα που μπήκε Απρίλης λέω να φυτέψω ήλιους. Έχω κάτι σπόρους φυλαγμένους που μου είχε δώσει η γιαγιά ένα καλοκαίρι. Τους φυτεύω λίγους -λίγους,  μην και μου τελειώσουν. Οι ήλιοι μού θυμίζουν τη γιαγιά και τους κήπους της. Την άνοιξη που η γιαγιά έφυγε, το μαγισσάκι  μού έφερε στα γενέθλιά μου ένα μπουκέτο ήλιους. Ήξερε. Κι εγώ δεν το ξέχασα ποτέ.

Ο Απρίλης είναι όμορφος μήνας. Κι εγώ λέω να σταματήσω τις άναρχες αυτές σκέψεις εδώ.

Καλό μήνα σε όλους! (λέω τον μάρτη να συνεχίσω να τον φοράω για λίγο ακόμα όμως, τον συνήθισα τώρα πια στο χέρι μου, αυτό παθαίνω κάθε φορά 🙂 )