Σάββατο στη βεράντα

San Gimignano

Ο μικρός του Χ. και της Α. είναι το πιο όμορφο πλασματάκι που έχω δει τελευταία. Μου ζήτησαν να γίνω η νονά του. Το περίμενα από τότε που γεννήθηκε (εδώ κι ένα μήνα, δηλαδή, μη φανταστείς). Τι όμορφο να ταυτίζονται τα «θέλω» των ανθρώπων..!

Ο γείτονας απέναντι παίζει τρομπόνι. Αρχάριος θα είναι γιατί το μόνο που κάνει μέχρι στιγμής είναι να ανεβοκατεβαίνει κλίμακες και να παίζει σχεδόν συλλαβιστά μια απλή -όμορφη όμως- μελωδία. Ωραία ακούγεται το τρομπόνι πρωινό Σαββάτου με ελαφρύ αεράκι στη βεράντα.

Το μεταπτυχιακό στο σινεμά δεν είναι ό,τι πιο χρήσιμο μπορώ να κάνω τη δεδομένη στιγμή.ΟΚ, το πήρα απόφαση. Ήδη ψάχνω κάτι πιο..βαρύγδουπο. Συμβιβασμός; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει τόσο.

Χθες ονειρεύτηκα το San Gimignano. Ήμουν λέει πάνω στο ύψωμα και χάζευα πέρα τους αγρούς της Τοσκάνης . Φύσαγε κι ένα απαλό αεράκι που μου ανακάτευε τα μαλλιά. Την τελευταία φορά που τα έκοψα κοντά, διαβάζοντας Λουντέμη έπεσα σε μια φράση τόσο όμορφη που αποφάσισα να τα ξαναμακρύνω. Η φράση αναφερόταν στο πόσο όμορφα είναι τα μαλλιά των κοριτσιών στο ανοιξιάτικο αεράκι. Κι έτσι τώρα πια και τα δικά μου ανεμίζουν με χάρη.

Νομίζω πως είμαι ακόμη ελαφρώς ζαλισμένη από το χθεσινό κρασί.

Μια από αυτές τις μέρες, μεσημέρι ήταν και μ΄είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, είδα όνειρο μέσα σε όνειρο. Κοιμόμουν, λέει, στον ύπνο μου κι ονειρεύτηκα τον Γ. Παράξενο είναι πώς ανθρώπους που δε βλέπω πια, τους ονειρεύομαι. Παράξενο γιατί βλέπω έτσι και μένα, έναν εαυτό μου ξεχασμένο. Κι όμως, τελικά, οι άνθρωποι αλλάζουν. Είμαι σίγουρη γι΄αυτό.

Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στη ζεστή αμμουδιά της Αιγιάλης. Δυστυχώς για μένα, δεν έχω μάθει ακόμα να διακτινίζομαι κι έτσι θα πρέπει να περιμένω τον Αύγουστο. Εντάξει, ένας ακόμη μηνάς δουλειας. Υποφερτό.

Μ’ αρέσει ο Ιούνιος στην Αθήνα. Σχεδόν αποστηθίζω τα προγράμματα των φεστιβάλ, τρέχουμε από συναυλίες σε θερινά κι από θέατρα σε περιπάτους κι είμαστε όλοι τόσο ανάλαφροι..!

Θέλω να κάτσω να διαβάσω τους γείτονες μπλόγκερς, όλα τα όμορφα που έχουν γράψει όλον αυτόν τον καιρό και που δεν είδα. Το theorema, τη Στεριανή Ζάλη, την Ποίηση στη σκάλα..κι άλλους κι άλλους. Θα’ θελα μ΄έναν τρόπο να τα κάνω βιβλιαράκι τσέπης τα γραπτά τους και να τα παίρνω μαζί μου.

Θέλω ακόμη να πάω στην Πρωτοπορία και να βγω με ένα κάρο βιβλία για το καλοκαίρι. Κι ας έχω ακόμη αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη. Θέλω όλα να τα πάρω μαζί και να τα διαβάζω απνευστί τα καλοκαιρινά μεσημέρια.

Μμμμ..τι άλλο θέλω; α ναι. Θέλω να γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου και να φύγουμε μαζί για το γύρο του κόσμου.

Η λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνω μειώθηκε αισθητά. Πλέον είναι 3-4 οι εκκρεμότητες κι ευελπιστώ σύντομα να μη μείνει καμία. Άλλα «πρέπει» δε βάζω πια. Είπαμε, καλοκαίρι. Μόνο «θέλω» εφεξής.

Πάω να ποτίσω τα λουλούδια.

Καλημέρα.

Advertisements