Σάββατο στη βεράντα

San Gimignano

Ο μικρός του Χ. και της Α. είναι το πιο όμορφο πλασματάκι που έχω δει τελευταία. Μου ζήτησαν να γίνω η νονά του. Το περίμενα από τότε που γεννήθηκε (εδώ κι ένα μήνα, δηλαδή, μη φανταστείς). Τι όμορφο να ταυτίζονται τα «θέλω» των ανθρώπων..!

Ο γείτονας απέναντι παίζει τρομπόνι. Αρχάριος θα είναι γιατί το μόνο που κάνει μέχρι στιγμής είναι να ανεβοκατεβαίνει κλίμακες και να παίζει σχεδόν συλλαβιστά μια απλή -όμορφη όμως- μελωδία. Ωραία ακούγεται το τρομπόνι πρωινό Σαββάτου με ελαφρύ αεράκι στη βεράντα.

Το μεταπτυχιακό στο σινεμά δεν είναι ό,τι πιο χρήσιμο μπορώ να κάνω τη δεδομένη στιγμή.ΟΚ, το πήρα απόφαση. Ήδη ψάχνω κάτι πιο..βαρύγδουπο. Συμβιβασμός; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει τόσο.

Χθες ονειρεύτηκα το San Gimignano. Ήμουν λέει πάνω στο ύψωμα και χάζευα πέρα τους αγρούς της Τοσκάνης . Φύσαγε κι ένα απαλό αεράκι που μου ανακάτευε τα μαλλιά. Την τελευταία φορά που τα έκοψα κοντά, διαβάζοντας Λουντέμη έπεσα σε μια φράση τόσο όμορφη που αποφάσισα να τα ξαναμακρύνω. Η φράση αναφερόταν στο πόσο όμορφα είναι τα μαλλιά των κοριτσιών στο ανοιξιάτικο αεράκι. Κι έτσι τώρα πια και τα δικά μου ανεμίζουν με χάρη.

Νομίζω πως είμαι ακόμη ελαφρώς ζαλισμένη από το χθεσινό κρασί.

Μια από αυτές τις μέρες, μεσημέρι ήταν και μ΄είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, είδα όνειρο μέσα σε όνειρο. Κοιμόμουν, λέει, στον ύπνο μου κι ονειρεύτηκα τον Γ. Παράξενο είναι πώς ανθρώπους που δε βλέπω πια, τους ονειρεύομαι. Παράξενο γιατί βλέπω έτσι και μένα, έναν εαυτό μου ξεχασμένο. Κι όμως, τελικά, οι άνθρωποι αλλάζουν. Είμαι σίγουρη γι΄αυτό.

Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στη ζεστή αμμουδιά της Αιγιάλης. Δυστυχώς για μένα, δεν έχω μάθει ακόμα να διακτινίζομαι κι έτσι θα πρέπει να περιμένω τον Αύγουστο. Εντάξει, ένας ακόμη μηνάς δουλειας. Υποφερτό.

Μ’ αρέσει ο Ιούνιος στην Αθήνα. Σχεδόν αποστηθίζω τα προγράμματα των φεστιβάλ, τρέχουμε από συναυλίες σε θερινά κι από θέατρα σε περιπάτους κι είμαστε όλοι τόσο ανάλαφροι..!

Θέλω να κάτσω να διαβάσω τους γείτονες μπλόγκερς, όλα τα όμορφα που έχουν γράψει όλον αυτόν τον καιρό και που δεν είδα. Το theorema, τη Στεριανή Ζάλη, την Ποίηση στη σκάλα..κι άλλους κι άλλους. Θα’ θελα μ΄έναν τρόπο να τα κάνω βιβλιαράκι τσέπης τα γραπτά τους και να τα παίρνω μαζί μου.

Θέλω ακόμη να πάω στην Πρωτοπορία και να βγω με ένα κάρο βιβλία για το καλοκαίρι. Κι ας έχω ακόμη αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη. Θέλω όλα να τα πάρω μαζί και να τα διαβάζω απνευστί τα καλοκαιρινά μεσημέρια.

Μμμμ..τι άλλο θέλω; α ναι. Θέλω να γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου και να φύγουμε μαζί για το γύρο του κόσμου.

Η λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνω μειώθηκε αισθητά. Πλέον είναι 3-4 οι εκκρεμότητες κι ευελπιστώ σύντομα να μη μείνει καμία. Άλλα «πρέπει» δε βάζω πια. Είπαμε, καλοκαίρι. Μόνο «θέλω» εφεξής.

Πάω να ποτίσω τα λουλούδια.

Καλημέρα.

Advertisements

8 thoughts on “Σάββατο στη βεράντα

  1. Άφησες τα μαλλιά σου αφού στο «πρότεινε» ο Λουντέμης;
    Πολύ πρωτοποριακό για hair-styling 🙂

    Εύχομαι να πραγματοποιηθούν όσα θέλω είναι πραγματικά σου θέλω.

    Καλούς αέρηδες
    🙂

  2. Πρωινό στην βεράντα με θέα τα θέλω σου. Είχε δίκιο ο Λουντέμης. Πόσο άδικο θα ήταν να μην ανεμίζουν τα μαλλιά σου.
    Μου άρεσε πολύ αυτή η ανάρτηση.
    Καλό σαββατόβραδο.

  3. Μάνο,
    δεν ξέρω αν έγινε έτσι, το σίγουρο είναι ότι δεν τα ξανάκοψα από τότε κοντά. Κι αν καμιά φορά μου περάσει απ’ το μυαλό να τα ξανακόψω, αμέσως σκέφτομαι εκείνη τη φράση και αναθεωρώ(:
    Ωραία ευχή. Ευτυχώς, πάντως, τα «θέλω» δεν έχουν τελειωμό.
    Καλημέρα και καλή Κυριακή!:)

    Αντώνη,
    (δε σε προσφωνώ με το..ψευδώνυμο, γιατί έχεις το πιο όμορφο όνομα του κόσμου! αλήθεια! μάλλον..ένα από τα δύο πιο όμορφα ονόματα του κόσμου:) )
    ευχαριστώ. Ευελπιστώ να διαβάσω και τις δικές σου τελευταιες, μιας κι είχα καιρό να περιηγηθώ. Είναι που τώρα που καλοκαίριασε θέλω όλο να τριγυρνάω. Δε γράφω πολύ.
    Καλημέρα (από τη βεράντα πάλι!)
    Πάω για εφημερίδα!

  4. Δυο ερωτησεις:
    1.Kαι εμεις, με κοντο μαλλι, αλλα που μας αρεσει κι εμας ο Λουντεμης και δεν προλαβαινουμε να τα…μακρυνουμε, τωρα το καλοκαιρι,τι κανουμε, αγαπητη μου; 🙂
    2. Τι γινεται οταν ο άντρας της ζωής μας δεν εχει τα απαραιτητα να μας παει το γυρο του κοσμου; 🙂

    Πολλα τα ‘θελω’ μας, λιγα τα ‘μπορω’ μας……
    Καλο σου απογευμα

  5. Δυο και οι απαντήσεις, λοιπόν :
    1. Να περιμένετε ως την άνοιξη που θα΄χουν κάμποσο μακρύνει και το αεράκι θα τα διαπερνά. Άλλωστε, για το ανοιξιάτικο αεράκι λέει ο Λουντέμης μας (να πάρει, όσο και να ψάχνω, δε μπορώ να τη βρω εκείνη την πρόταση..!) 🙂
    2.Δεν πειράζει καθόλου. Αν και -μεταξύ μας- κάτι μου λέει πως το δυσκολότερο κομμάτι είναι η απόφαση. Όχι μόνο εν προκειμένω. Πάντα.
    Καλησπέρα και καλώς ήρθες:)

  6. πρόσεξε με αυτά που γράφεις, γιατί βάζει ο άλλος στο γκουγκλ ‘θέλω άντρες’ και ξέρεις τι γίνεται μετά …
    🙂

  7. Εύχομαι να μην πάψεις ποτέ «να θέλεις», και πάντα κάτι να γίνεται, ένα μικρό άξιο θαύμα κι όλες οι επιθυμίες σου όχι μόνο να πραγματοποιούνται μα και να πολλαπλασιάζονται, να γεννά και να αναγεννά η μια την άλλη, και πάντα να έχεις κατιτίς να κυνηγάς :-)))

    Μην πάψεις ποτέ να επιδιώκεις, συνέχισε να ζεις και να ποτίζεις τα όμορφα λουλούδια της βεράντας ! (τρομερή σκηνή!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s