πουλιά πετούμενα

DSC06058

DSC06060

Κοιτάζω για ώρα τα πουλιά έξω από το παράθυρο. Έρχονται,  φέυγουν, ξανάρχονται.
Το καλοκαίρι καθισμένες με τη γιαγιά στην αυλή στο χωριό λέγαμε για το χειμώνα που θα’ρθει. Δεν ήξερα ακόμα ότι θα έφευγα, δεν ήξερα ακόμη τι ήθελα, γενικά δεν ήξερα. Η γιαγιά, όμως, είπε πως έτσι γίνεται. Είμαστε σαν τα πουλάκια που μαθαίνουν να πετούν. Φεύγουμε μακριά από τις φωλιές, ανοίγουμε τα φτερά μας και πετάμε. Για να γυρίσουμε –όταν γυρίσουμε- πιο δυνατά.

Advertisements

ιστορίες παπουτσιών

τα παπούτσια μπροστά στο ΣΤΕ (για του λόγου το αληθές)

τα παπούτσια μπροστά στο ΣΤΕ (για του λόγου το αληθές)

 

Με αφορμή το κείμενο της Στεριανής Ζάλης και κυρίως το σχόλιό του, αλλά και με αφορμή τη χθεσινή μου βόλτα στην πόλη, έχω πλέον βάσιμες –νομίζω- υποψίες ότι τα παπούτσια μας όταν κοιμόμαστε παίρνουν ζωή, βγαίνουν από το σπίτι και αρχίζουν τις βόλτες εν αγνοία μας. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι κατά καιρούς βλέπω στο δρόμο σε άσχετα σημεία ζευγάρια παπουτσιών αφημένα σαν να περιμένουν κάτι ή καποιον. Δεν είναι πεταμένα ούτε παλιά. Είναι όλα πάντα σε πολύ καλή κατάσταση, σχεδόν καινούρια. Ενδεικτικά αναφέρω πως πριν τρία χρόνια ένα ανοιξιάτικο βράδυ στο Μονπελιέ σχεδόν σκόνταψα σε ένα ζευγάρι ολοκαίνουριες γόβες, άλλη φορά στο Παρίσι σε ένα ζευγάρι ανδρικά μοκασίνια, άλλη φορά στην Αθήνα σε ένα ζευγάρι αθλητικά, ένα πρωί έξω από το ΣΤΕ σε ένα ζευγάρι μαύρα ανδρικά παπούτσια και χθες βράδυ γυρνώντας σπίτι, πέρασα δίπλα από  ένα ζευγάρι μαύρες γόβες. Ήταν αφημένες η μια δίπλα στην άλλη, λες και περίμεναν δυο γυναικεία πόδια για να τους δώσουν ζωή ή ένα άλλο ζευγάρι παπούτσια που από κάποιο άλλο σπίτι θα είχαν ξεφύγει. Την πρώτη φορά που μου συνέβη αυτό το θεώρησα απλώς παράξενο. Πλέον με διασκεδάζει και αναμένω να δω πού θα συναντήσω το επόμενο ζευγάρι παπουτσιών. Λες και τα δικά μου κόκκινα παπούτσια να το σκάνε τα βράδια; Κι αν το σκάνε, πού τριγυρνούν;