ιστορίες παπουτσιών

τα παπούτσια μπροστά στο ΣΤΕ (για του λόγου το αληθές)

τα παπούτσια μπροστά στο ΣΤΕ (για του λόγου το αληθές)

 

Με αφορμή το κείμενο της Στεριανής Ζάλης και κυρίως το σχόλιό του, αλλά και με αφορμή τη χθεσινή μου βόλτα στην πόλη, έχω πλέον βάσιμες –νομίζω- υποψίες ότι τα παπούτσια μας όταν κοιμόμαστε παίρνουν ζωή, βγαίνουν από το σπίτι και αρχίζουν τις βόλτες εν αγνοία μας. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι κατά καιρούς βλέπω στο δρόμο σε άσχετα σημεία ζευγάρια παπουτσιών αφημένα σαν να περιμένουν κάτι ή καποιον. Δεν είναι πεταμένα ούτε παλιά. Είναι όλα πάντα σε πολύ καλή κατάσταση, σχεδόν καινούρια. Ενδεικτικά αναφέρω πως πριν τρία χρόνια ένα ανοιξιάτικο βράδυ στο Μονπελιέ σχεδόν σκόνταψα σε ένα ζευγάρι ολοκαίνουριες γόβες, άλλη φορά στο Παρίσι σε ένα ζευγάρι ανδρικά μοκασίνια, άλλη φορά στην Αθήνα σε ένα ζευγάρι αθλητικά, ένα πρωί έξω από το ΣΤΕ σε ένα ζευγάρι μαύρα ανδρικά παπούτσια και χθες βράδυ γυρνώντας σπίτι, πέρασα δίπλα από  ένα ζευγάρι μαύρες γόβες. Ήταν αφημένες η μια δίπλα στην άλλη, λες και περίμεναν δυο γυναικεία πόδια για να τους δώσουν ζωή ή ένα άλλο ζευγάρι παπούτσια που από κάποιο άλλο σπίτι θα είχαν ξεφύγει. Την πρώτη φορά που μου συνέβη αυτό το θεώρησα απλώς παράξενο. Πλέον με διασκεδάζει και αναμένω να δω πού θα συναντήσω το επόμενο ζευγάρι παπουτσιών. Λες και τα δικά μου κόκκινα παπούτσια να το σκάνε τα βράδια; Κι αν το σκάνε, πού τριγυρνούν;

Advertisements

5 thoughts on “ιστορίες παπουτσιών

  1. Τα παπούτσια που συναντάς κατά καιρούς στο δρόμο είναι αυτά που έχουν χάσει το δρόμο του επιστροφής.
    Πρέπει να σου πω ότι με βάζεις σε σκέψεις. Βρίσκω συνέχεια άμμο στα παπούτσια μου. Λες να το σκάνε τα βράδια;

    Μου άρεσε πολύ το κείμενο σου.

  2. δηλαδή αν τα μαζεύατε όλα αυτά τα παπούτσια άνετα ανοίγατε μαγαζί!

    (πάντως αν όντως τα παπούτσια μας περιμένουν πότε θα κοιμηθούμε για να ξεπορτίσουν, τα δικά μου πρέπει να με έχουν καταραστεί για πάντα..)

  3. Στεριανή ζάλη,

    Σίγουρα το σκάνε. Εγώ λέω ένα βράδυ να καμωθούμε τους κοιμισμένους και μόλις ξεπορτίσουν να τα πάρουμε στο κατόπι. Να βγάλουμε επιτέλους μια άκρη. Γιατί δε μας παίρνουν κι εμάς μαζί στις μικρές (ή μεγάλες) τους περιπλανήσεις;

    Αποτέτοιε,

    Τα δικά σας τα λυπάμαι τα καημένα. Τα έχετε καταδικάσει σε ισόβιο εγκλεισμό. Κάντε κάτι κι εσείς..! Εν ανάγκη αφήστε τα έξω από την πόρτα το βράδυ. Αν και πολύ φοβάμαι πως έτσι που δεν είναι συνηθισμένα σε βραδινούς περιπάτους σαν τα υπόλοιπα, μπορεί και να χαθούν και τότε- πού ξέρεις- μπορεί και να είναι τα επόμενα που θα πετύχω στο δρόμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s