Σήμερα δεν ήθελα πολλά… (2)


Να χωθώ σε μια αγκαλιά για ώρα πολλή και κάποιος να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να μου πει πως όλα θα πάνε καλά. Όχι πως δεν το ξέρω. Το ξέρω. Την αγκαλιά δεν έχω. Κι έτσι μένει γνώση κενή..τι να την κάνεις…

 
Θα χαμηλώσω τα φώτα και θα κάτσω στο σκοτάδι να ακούω σε επανάληψη τη Shirley Horn να τραγουδάει «close enough for love»..πάλι και πάλι και πάλι..με την ψευδαίσθηση ότι κάποιον περιμένω… κι ας είμαι εδώ που είμαι, πιο μακριά και από μακριά από όσα (κι όσους) είναι πραγματικά κι όχι ψευδαισθήσεις.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

please, disturb me

Βγήκα χθες να πάω σούπερ μάρκετ
(τις μέρες αυτές είναι  η έξοδός μου..)
αφήνοντας το ραδιόφωνο να παίζει.
Στο γυρισμό το είχα ήδη ξεχάσει,
κι έτσι ξεκλειδώνοντας την πόρτα,
μπαίνοντας στο χωλ
κι ακούγοντας μουσική από μέσα,
νόμισα προς στιγμήν
ότι κάποιος  με περιμένει.
Αποφάσισα λοιπόν
να αφήνω το ραδιόφωνο να παίζει 
στις μικρές εξόδους μου.
Για τη στιγμιαία
–όσο να γυρίσω το κλειδί στην πόρτα και να μπω-
χαρά
της  ψευδαίσθησης
ότι  δε γυρίζω σε άδειο σπίτι.

«έχω μια μέρα δροσερή…»

Είναι  μέρες –σαν και σήμερα- που όλη η πόλη σκεπάζεται από παχύ στρώμα ομίχλης. Μ’ αρέσουν οι μέρες αυτές, κι ας κουβαλάνε μια κάποια θλίψη. Να, τώρα, ας πούμε, κοιτώ από το ανοιχτό παράθυρο τα φωτάκια απέναντι σαν μέσα από δίχτυ. Οι στέγες και τα σπίτια και η πόλη στο βάθος δε φαίνονται καν, τα σκέπασε όλα η γαλατένια ομίχλη και μόνο να τα φαντάζομαι πια μπορώ. Είναι όμορφη η πόλη το σούρουπο..σα να περπατάς σε παραμύθι. Άμα δεν είχα διάβασμα, θα πήγαινα μια βόλτα στο ποτάμι. Μ’ αρέσουν οι μοναχικοί περίπατοι..
Ο τραγουδιστής στο βάθος λέει «έχω μια μέρα δροσερή μες στην καρδιά μου τη θλιμμένη..» κι είναι όμορφο τραγούδι , το βάζω και το ξαναβάζω συνέχεια. Και σκέφτομαι καλοκαίρια που’χω ζήσει, κι άλλα που δεν έζησα ακόμα, ταξίδια..και πώς πεθύμησα μια ηλιόλουστη εκδρομή με τ’ αμάξι..Και προχθές συνειδητοποίησα πόσο μου’λειψε η θάλασσα.. Είναι που το μυαλό μου δεν αντέχει άλλο διάβασμα  (δυστυχώς υπάρχουν και οι εξεταστικές περίοδοι  σ’ αυτή τη ζωή..) κι όλο βρίσκει τρυπίτσες να φεύγει. Κι όταν δεν τις βρίσκει, τις ανοίγει μόνο του. Και δεν έχω και το ακορντεόν μου εδώ, που τέτοιες ώρες είναι καλή παρέα..
Τουλάχιστον κατέβασα απ΄τον τοίχο τις  δυο φωτογραφίες που δε μ’ άφηναν να ησυχάσω.. τις έκλεισα επ’ αόριστον μέσα στο Λειβαδίτη. «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα».. αν είναι μεγάλα, λέει..τόσο που δε χωράνε πουθενά..

the dark side of the moon *

«Όπου δεν πέφτει φως είναι σκοτάδι, μα όπου δεν πέφτει σκοτάδι δεν είναι φως» …
                                                                                                                                  
(Κώστας Μόντης)

 

*τιτλος δανεισμένος από τους pink floyd.

Σ’ ένα όνειρο από χιόνι …*

Όταν χιονίζει είναι σαν όλοι οι γύρω ήχοι να σταματούν. Αν κάτι αγαπώ στο χιόνι είναι η αυτή η παραμυθένια ησυχία του. Περπατώ και δεν ακούω τίποτα, παρά τον ήχο που κάνει το χιόνι κάτω από τα βήματά μου. Ένα τρίξιμο γνώριμο και καθησυχαστικό. Η πάλλευκη ομοιομορφία τριγύρω σε συνδυασμό με την ησυχία που επικρατεί με κάνουν να νομίζω ότι ίσως και να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο. Μέχρι το βήμα μου να συναντηθεί με το βήμα κάποιου άλλου, που προφανώς (;)  κάνει τις ίδιες σκέψεις. Περπατάμε όλοι προσεκτικά, με βήματα μετρημένα και διστακτικά, μόνο τα παιδιά τρέχουν σαν πάντα ξένοιαστα.
Προηγουμένως βγαίνοντας από το σπίτι συνάντησα στη στροφή δυο πιτσιρίκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι έπαιρνε χιόνι από κάτω και το έβαζε στον κορμό ενός δέντρου, σχηματίζοντας μάτια, μύτη και χαμόγελο και φωνάζοντας «j’ai fait un bonhomme!”. Ύστερα και το αγοράκι άρχισε να κάνει το ίδιο. Κι εγώ –να πάρει!- πάλι δεν είχα μαζί τη μηχανή…
Στο γυρισμό πάντως τα μισά δέντρα της γειτονιάς είχαν αποκτήσει χαμογελαστό προσωπάκι.
Μπαίνοντας στο σπίτι και κοιτώντας από το παράθυρο αναρωτήθηκα ποιο παιδάκι να ξέχασε πάνω στο παιχνίδι την τσάντα του στο παγκάκι…

 

 

 

 

*δανεισμένο από τα διάφανα κρίνα.