Ποιοι μας αγαπάνε;

Αυτό το καλοκαίρι ποιος θα το πάρει;
Ποιοι μας αγαπάνε;
Κλειστό μαγαζί
κλειστό μαγαζί της αγάπης.
Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια
σʼ αχρησιμοποίητες ακρογιαλιές
θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά μπύρες ουίσκια 
αγρία εκμετάλλευση εχθρών και φίλων
αποκρουστικά ξενύχτια σε ντεκόρ ποιητικά κι ευχάριστα.
Είμαι κουρασμένος πολύ κουρασμένος μέσα 
πώς θέλετε να το δείτε ανοίξτε με να το δείτε
έχω όμως κουράγιο
αδυνατώ να επιχειρήσω με πνεύμα επιχειρησιακό την ηλικία μου
αδυνατώ να πιστέψω πως μ’ αγάπησε έστω και ένας έως τώρα
αδυνατώ να βρω μια σκοπιμότητα στην τέχνη
εκτός της σκοπιμότητος πως πρέπει να ζήσει κι αυτή
όπως τόσα άλλα ωραία ή χαμερπή αδιάφορο…
Σου λέω:
Θέλω να γείρω… να ξεκουραστώ… να γείρω…
να μάθω πάλι να μετράω τʼ άστρα χωρίς να χάνω και τον ουρανό
να ξαναγίνω θαυμαστής του ηλιοβασιλέματος
να λαχταράω το τσιγάρο ενώ δεν το έχω μάθει ακόμα.
Σου λέω: Εγώ που αγάπησα τα πάντα πριν να τα γνωρίσω θέλω
νʼ αγαπήσω κάτι επιτέλους που το ξέρω!…

Θωμάς Γκόρπας

Advertisements

δεν είναι πια γιορτή…

Σαββατοκύριακο αστραπή στην όμορφη πόλη. Καινούρια πρόσωπα, όμορφες συνάξεις, μουσικές αγαπημένες. Στο αεροδρόμιο περιμένοντας μετρώ πόσα ταξίδια από και προς Αθήνα έκανα συνολικά από το Σεπτέμβρη. Σύνολο εννιά. Τα οκτώ από αυτά τελείως μόνη, περνώντας 8 ώρες περίπου στο mute. Δύσκολα… Κι οι ποιητές πόση συντροφιά να σου κρατήσουν…
Εννιά αναχωρήσεις-επιστροφές. Στις πέντε –προς τα εδώ- δε με περίμενε κανείς. Στις τέσσερις –προς Αθήνα- πάντα κάποιος με περιμένει.
Σκέφτομαι πως κουράστηκα. Πολύ κουράστηκα. Να κοιμάμαι μόνη μου, να ξυπνάω μόνη μου, να τρώω μόνη μου, να μιλάω μόνη μου. Θέλω αυτόν τον κύκλο να τον κλείσω. Να γυρίσω πίσω πια. Κι ας είν’ αβάσταχτα όμορφη η εδώ πόλη μου. Κι ας ξέρω πως γυρνώντας θα θέλω ίσως πάλι να φύγω.
Σαββατοκύριακο αστραπή στην όμορφη πόλη. Κρατώ μονάχα δυο στιγμές, δυο αγκαλιές μαχαίρια. Κι ένα τραγούδι από τη βραδιά-αφιέρωμα στον Γκάτσο που μ’ έκοψε στα δυο.