Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

προεόρτιο

Απ’την πρωτομαγιά μια μέρα καλή δεν έκανε. Όλο γκρι, κρύο και βροχή. Κι όχι τίποτ’ άλλο, πήγα και τα χειμερινά μου όλα σχεδόν στην Ελλάδα. Ούτε ποδήλατο μπορούμε να κάνουμε ούτε πικ νικ ούτε τίποτα. Κι αν και είναι καιρός που ευνοεί το διάβασμα, πάει κι αυτό περίπατο.
Α, όλα κι όλα, δε θα σκάσω. Θα βάλω όμορφες μουσικές, θα πιω τα κρασιά μου -τόσα όσα κι οι άνθρωποι που αγαπώ και θα’θελα να’ταν εδώ μαζί μου (καλά, ίσως όχι τόσα πολλά, θα τους κάνω να μοιραστούν τα ποτήρια) και θα υποδεχτώ όπως μπορώ τον χρόνο που με περιμένει στη γωνία. Αύριο η ηλικία μου θα αλλάξει κατάληξη. Θα φέρω έναν αριθμό περιττό. Aν μη τι άλλο, τους έχω αδυναμία όμως, είπαμε.

«…ο Απρίλης πέρασε κι αργούν οι παπαρούνες, μα στην πατρίδα μου ανθίσαν για καλά…
Είναι η σειρά μου, βάλε ελληνική κασέτα, δε θα μ’ αγγίξουνε ποτέ τα γαλλικά…»

* εσκεμμένα καμία αναφορά στα (τραγικά) σημερινά δικά μας.