Οι γιαγιάδες

Κοιτάζω τις γιαγιάδες που κάθονται δίπλα μου ή στέκονται απέναντί μου στο τρόλεϊ, στο λεωφορείο στο μετρό. Άλλες έχουν μαλλιά βαμμένα, άλλες κατάλευκα, κάποιες έχουν μαλλιά μωβ ή γαλάζια, γιατί δεν τους πέτυχε η βαφή. Άλλες φοράνε γυαλιά, άλλες όχι. Κάποιες είναι βαμμένες έντονα, κάποιες καθόλου. Μερικές είναι ντυμένες δυσανάλογα με τα χρόνια τους, άλλες είναι πιο διακριτικές. Ορισμένες είναι νευρικές, άλλες χαμογελούν μειλίχια, κάποιες είναι αγενείς και κάποιες άλλες γλυκομίλητες και ευγενικές.
Ξεκινώ να τις παρατηρώ από τα χέρια πάντα. Όπως κι αν είναι,  τα χέρια τους πάντα μοιάζουν, έτσι αφημένα όπως είναι πάνω στην ποδιά τους. Έχουν μια παραίτηση αυτά τα χέρια και μια αποδοχή. Του καιρού που πέρασε και του καιρού που μένει; Ίσως…
Ύστερα παρατηρώ τα πρόσωπά τους και πάντα στέκομαι στα μάτια τους. Γερνάνε άραγε τα μάτια; Κάπου διάβασα πως γερνάνε, αλλά δεν ξέρω να το πω με σιγουριά. Δεν εννοώ, βέβαια, τις ρυτίδες. Τα βλέμματα εννοώ, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ας πούμε, με τα μάτια των παππούδων, είναι πιο ευκρινές. Έχω παρατηρήσει ότι ορισμένοι παππούδες όσο μεγαλώνουν αποκτούν μιαν αχλή στα μάτια, κάπως σαν να ξεθωριάζουν με τον καιρό. Σαν ν’ αρχίζουν πια προς τα μέσα να κοιτάνε και όχι γύρω τους. Κι αυτό πάλι, όχι πάντα.
Με τις γιαγιάδες, όμως μπερδεύομαι. Ορισμένες έχουν μια σπίθα στα μάτια, νεαρού κοριτσιού. Τις κοιτώ και δεν αντέχω να μην φανταστώ πώς θα ’τανε στα νιάτα τους, στην ακμή της ζωής τους, όταν δροσερά κορίτσια με τα φουστάνια τους θα τσαλάκωναν τις καρδιές των αγοριών της γειτονιάς τους. Προσπαθώ να φανταστώ τα γάργαρα γέλια τους, τα συνωμοτικά πηγαδάκια με τις φιλενάδες τους, τα όνειρά τους. Κι ύστερα σκέφτομαι πώς άραγε να νιώθουν τώρα εκείνα τα κορίτσια, τώρα που η περισσότερη ζωή είναι πίσω τους κι όχι μπροστά. Άραγε να μετράνε απώλειες; Να ’χουν όνειρα; Να ‘ναι ευτυχισμένες; Να’ ναι μόνες; Να’ χουν παιδιά, εγγόνια, σύντροφο;
Να, αυτά σκέφτομαι και νιώθω μια τρυφερότητα και μια αγάπη γι’ αυτές τις γιαγιάδες. Και θέλω έτσι που ’χουν αφημένα τα χεράκια τους  ν’ απλώσω το δικό μου, να τα χαϊδέψω και να τους χαμογελάσω.

Advertisements

9 thoughts on “Οι γιαγιάδες

  1. geia sou polu omorfes skepseis … exei edw kai kanaduo mines pou anaklupsa tin istoselida sou kai egina fan m aresei polu kai thewrw oti eisai taxidiara pxuxi… diavasa oles sou tis dimosieuseis sou kai mou aresan polu!!!!!! Hlianna…

  2. Μου φαίνεται πως καλώς βρέθηκα στο ιστολόγιό σου!
    Πολύ ωραίο κείμενο…θα ταίριαζε όμορφα με το τραγούδι «Οι γιαγιάδες» του Δημήτρη Αρναούτη.

    Καλό βράδυ!
    🙂

  3. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια 🙂

    Θυμάμαι μια πρωτοχρονιά που ήμουν μακριά,πήρα τηλ την μητέρα μου να της πώ χρόνια πολλά.Κάτι εγινε με την γραμμή και βγήκε μια γιαγιά.Δεν το κατάλαβα αμέσως και αρχίζω τις γλύκες και τις ευχές.Απ’την άλλη άκρη πέρνω την απάντηση.
    Εγώ δεν έχω παιδιά κοριτσάκι μου.Αυτό βέβαια δεν με εμπόδισε να δώσω τις ίδιες ευχές και να πιάσω κουβέντα.
    Κλείνοντας μου λέει…..ευχαρίστω,δεν περίμενα σήμερα να χτυπήσει το τηλ. μου.
    Ακόμα θυμάμαι την φωνή της…αλλά και κι μιά πληρότητα που ένοιωθα μέσα μου.
    Κάποιοι όλα αυτά τα θεωρούνε μελό,εγώ απλώς, μη γουρουνοποίηση
    Πολύ συγκινητκό το κείμενο σου…νάσαι καλά! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s