«Έλα να παίξουμε…»

Ο Αντώνης με προσκάλεσε να  παίξω, κι αφού για παιχνίδια πετάω τη σκούφια μου, ακολουθούν οι απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις του. Δεν έκατσα να τις σκεφτώ καθόλου, απαντώ το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, γιατί έτσι θα είναι, θαρρώ, πιο αντιπροσωπευτικές. Πάμε λοιπόν!

1. Ποιό τραγούδι σ’ έκανε να κλάψεις;
Δε θυμάμαι να κλαίω με κάποιο τραγούδι (ίσως κάποτε με την Αράχνη του Μάλαμα, αλλά δεν είμαι και σίγουρη), θυμάμαι, όμως, την πρώτη φορά που άκουσα το βασικό μουσικό θέμα από την ταινία «The piano», ένιωσα μια περίεργη ζάλη, κάτι σαν ίλιγγο, σαν να είχα πιει πολύ κρασί, κι ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ένιωσα ότι ίσως και η φράση «μέθυσα από ευτυχία» να είναι (και) κυριολεκτική.

2. Πιστεύεις τους καθρέπτες;
Ενίοτε. Τους θρυμματισμένους κατά προτίμηση.

3. Η πρώτη σου σκέψη στη θέα ξέστρωτου κρεβατιού;
Ακαταστασία. (ακούγεται υποχόνδριο, αλλά είναι η πρώτη λέξη που μου’ρχεται στο μυαλό)

4. Αν έχτιζες τον κόσμο απ’ την αρχή, τι θ’ αφαιρούσες; Το χρόνο ή το θάνατο;
Νομίζω τον πρώτο. Ίσως έτσι να μην υπήρχε και ο δεύτερος.

5. Έχει ελλείψεις ο ουρανός;
Θαρρώ πως είναι καλώς καμωμένος.

6. Ποιο σύνθημα θα έγραφες στον τοίχο του σπιτιού σου;
Η ευτυχία υπάρχει.

7. Ποιο μεσημέρι της ζωής σου δεν θα αποχωριζόσουν;
Δε μου είναι μπορετό να ξεχωρίσω ένα μόνο.  Ο νους μου, πάντως, πήγε πρώτα στα καλοκαιρινά μεσημέρια των παιδικών μου χρόνων κι ύστερα σε όσα μεσημέρια ακολούθησαν.

8. Ποιός ήρωας καρτούν σε εξοργίζει;
Ο Γκαστόνε νομίζω.

9. Ο πιο άδικος φόβος σου;
Η μοναξιά.

10. Σε ποιο βιβλίο θα ορκιζόσουν;
Στην Αιολική Γη, του Βενέζη.

11. Τί γεύση έχει η άνοιξη;
Πικραμύγδαλο.

 

*Paul Klee, Flora on the sand.
Advertisements

2 thoughts on “«Έλα να παίξουμε…»

  1. Το «The piano» είχα την τύχη να το δω σε θερινό σινεμά. Απ’ τις προβολές που δεν θα ξεχάσω πότε. Βγήκαμε έξω απ’ την «αίθουσα» μούσκεμα απ’ τη βροχή που έπεφτε στα κεφάλια των πρωταγωνιστών. Πολύ έντονη ταινία.

    Πώς να ήταν άραγε ο κόσμος χωρίς το χρόνο και τη μοναξιά;

    (Σ’ ευχαριστώ που έπαιξες.)

  2. μμμ…ίσως και να’ταν λίγο «φλατ» ο κόσμος χωρίς αυτά τα δυο…δεν ξέρω. Πολλές φορές το΄χω σκεφτεί κι όλο καταλήγω στο ότι, έτσι που’ναι φτιαγμένος ο κόσμος, μάλλον είναι «αναγκαία κακά» (βάζω εισαγωγικά, γιατί δε θεωρώ ότι είναι μόνο αρνητικής απόχρωσης έννοιες). Κυρίως ο χρόνος.
    Κι ύστερα, φέρνω στο μυαλό μου εκείνο το παλιό σύνθημα σε κάποιον τοίχο του Παρισιού : Le temps est une invention de gens incapables d’ aimer. Ο χρόνος είναι επινόηση των ανθρώπων που είναι ανίκανοι να αγαπήσουν.
    Το οποίο με τη σειρά του με οδηγεί στην αγωνία του Σεφέρη: «Που ‘ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει;» και στη διαπίστωση του Eduardo Galeano: «“Todos somos mortales hasta el primer beso y la segunda copa de vino” (είμαστε όλοι θνητοί μέχρι το πρώτο φιλί και το δεύτερο ποτήρι κρασί).
    Αγάπη, λοιπόν. Πώς αλλιώς να λαβώσουμε το χρόνο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s