σκόρπιο (2)

Image

Δεν ξέρω πόση ώρα κοιτάω την οθόνη.
Μου είναι κάπως δύσκολο να γράψω μετά από τόσο καιρό.
Οτιδήποτε.
Το κεφάλι μου είναι γεμάτο λέξεις που δε βρίσκουν την έξοδο και κόβουν βόλτες γύρω απ’ τον εαυτό τους.

Το καλοκαίρι αυτό μου φάνηκε μικρότερο από τ’ άλλα κι ο Σεπτέμβρης με μπερδεύει. Είναι σαν να’χει φορέσει τα ρούχα του Ιούνη. Πάω ακόμη για μπάνιο στη θάλασσα και περιμένω την άδεια, να φύγω.

Κι έτσι, όμως, θέλω μάλλον να χειμωνιάσει.
Ο χειμώνας είναι καλό άλλοθι.
Η –παροδική έστω- μελαγχολία συμβαδίζει με τη μουντάδα του καιρού.

Κι ας μικραίνουν οι μέρες, οι νύχτες στην πόλη είναι συναρπαστικές. Ξαναθυμόμαστε τα Εξάρχεια, το Υποβρύχιο, το petite fleur (αν και δε μου πολυαρέσει από τότε που απέκτησε αδερφάκι , πόσω μάλλον τώρα που έβαψε τα μέχρι πρότινος κόκκινα κουφώματά του λουλακί),  τα χειμωνιάτικά στέκια  μας, ανακαλύπτουμε άλλα καινούρια, χωνόμαστε σε αίθουσες σινεμά, τυλιγόμαστε σε ζεστά παλτό, χώνουμε τα χέρια στις τσέπες, κάνουμε ωραίες βραδινές βόλτες στο κρύο.

Κι ύστερα σκέφτομαι πάλι αν πρέπει να (ξανα)φύγω, για περισσότερο αυτή τη φορά, αν έκανα καλά τότε που γύρισα. Όχι πως το μετάνιωσα ποτέ ως τώρα, ούτε μια φορά, απλώς είναι μέρες που η εδώ πραγματικότητα είναι αβάσταχτη. Αλλά μάλλον είναι και η αειφυγία μου, που ξυπνά από καιρού εις καιρόν.
Και ξαφνικά ακούω τη Σώτη και συμμορφώνομαι. Και λέω πως είμαι εδώ που θέλω να’ μαι: στην πόλη που αγαπώ, με τους φίλους μου και γενικά με τους ανθρώπους που αγαπώ. Για όσο διαρκεί αυτό το «θέλω» έστω. Και πάλι απ’ την αρχή.

Και μιας και μίλησα για φίλους, τις προάλλες ο Π. έκλεισε τα 30. Ο πρώτος από τους πολύ στενούς φίλους μου που άλλαξε δεκαετία. Μαζευτήκαμε, λοιπόν, αρκετοί φίλοι του και του κάναμε ένα πάρτυ έκπληξη στον Ιπποπόταμο. Ούτε που πήρε μυρωδιά, είχε μεγάλη επιτυχία!  Δυο μέρες πριν τα γενέθλια στο αμάξι του, κατεβαίνοντας προς τη θάλασσα και αμπελοφιλοσοφώντας, συμφωνήσαμε πως η δεκαετία που έρχεται είναι αυτή κατά την οποία θα ζήσουμε πολλά όμορφα πράγματα, ενώ αυτή που φεύγει ήταν μάλλον προπαρασκευαστική. Κι εγώ του’ πα πως θέλω όταν κλείσω τα 30 να τα γιορτάσω με ένα μεγάλο πάρτυ, γιατί -πώς να το κάνουμε;- είναι ηλικία σταθμός.

Σήμερα έκανα λεμονόπιτα κι όσο την είχα να ψήνεται άνοιξα το ραδιόφωνο και πέτυχα τον Γκρεμό. Ούτε κατάλαβα για πότε άρχισα να χορεύω και να τραγουδάω μοναχή μου.  Συνέχεια το κάνω, δηλαδή. Το αποκαλώ one person party. Είναι ωραία εκτόνωση.

Περιμένω να γίνουν και τα εγκαίνια του Momentography αύριο. Λέω να πάω ένα από τα επόμενα απογεύματα στον Ιανό και την Πολιτεία για τα πρώτα βιβλία του χειμώνα και μετά να περάσω από κει.

Σκέφτομαι ακόμη να ξεκινήσω το bookcrossing. Αν και μου είναι πολύ δύσκολο να αποχωρίζομαι τα βιβλία μου. Πολύ πολύ δύσκολο. Και ποτέ δεν έτυχε να βρω κι εγώ ένα βιβλίο αφημένο κάπου, καημό το’χω. Νομίζω, πάντως, πως ξέρω με ποιο βιβλίο θα ξεκινήσω. Ένα που’χω αρχίσει 3 φορές κι όπως φαίνεται δε θα τελειώσω ποτέ. Ίσως είναι άδικο για το βιβλίο να το κρατώ εγώ, ενώ μπορεί να το διαβάσει κάποιος που ίσως το βρει συναρπαστικό.

Είναι κι οι Νύχτες Πρεμιέρας που όλο λέω θα πάω κι όλο άλλα κάνω (αλλά αυτό είναι μόνιμο πρόβλημά μου, η αναβλητικότητα εννοώ). Αν βρω εισιτήρια, πάντως,  θα πάω να δω το On the road. Είμαι περίεργη να δω πώς το μεταφέρει ο Walter Salles στη μεγάλη οθόνη.  Αν κρίνω, βέβαια απ’ το τρέιλερ, οι ήρωες απέχουν πολύ απ’ αυτούς που φανταζόμουν όταν το διάβαζα. Αλλά τι τα θες, τα βιβλία είναι πάντα συναρπαστικότερα.
Κι απ’ τη ζωή ενίοτε.

.

.

*Φωτογραφία: [κουβέντες] © Momentography / Athens

Advertisements