soul kitchen

Είναι μέρες που τη βγάζω με γάλα και δημητριακά, άντε και καμια γρήγορη σαλάτα ή κανένα τοστ, αν όχι κάτι έτοιμο απ’ έξω, γιατί -όσο να πεις- είναι βαρετό να μαγειρεύεις για τον εαυτό σου μόνο. Έτσι κι αλλιώς, αν κάτι υπάρχει πάντα μα πάντα στο ψυγείο, αυτό είναι γάλα και τυριά- θα μπορούσα να ζω τρώγοντας μόνο τυριά: φέτες, γραβιέρες, ροκφόρ, κατσικίσια, παρμεζάνες, πεκορίνο…οτιδήποτε. Και θα’μουν ευτυχισμένη.
Χθες πάντως, δεν ήταν τέτοια μέρα. Γύρισα απ’ τη δουλειά νωρίς, έβαλα τη Fitzgerald και τον Armstrong να παίζουν -κάθε που φινοπωριάζει κι οι μέρες παίρνουν να μικραίνουν η Verve στο σπίτι έχει την τιμητική της- και μαγείρεψα μοσχάρι φιλέτο και πατάτες με μουστάρδα, μέλι και δενδρολίβανο. Είναι μια συνταγή που δεν την είδα πουθενά, απ’ αυτές που δοκιμάζεις να κάνεις με ό,τι υπάρχει στο σπίτι και χωρίς αναλογίες συγκεκριμένες. Και το πιο σημαντικό, είναι μια από τις συνταγές της β’ γαλλικής περιόδου μου, τότε  πρωτοδοκίμασα να τη φτιάξω. Η μυρωδιά και μόνο αυτού του φαγητού με πάει στα 20κάτι τετραγωνικά μου, νομίζω πως θ’ ανοίξω το παράθυρο και θα δω τις γνώριμες κεραμιδοσκεπές και το ποτάμι να ασημίζει στο βάθος, τα ψηλά δέντρα της rue de Londres και τα παιδάκια του απέναντι École Internationale να ξεχύνονται στο δρόμο τιτιβίζοντας.
Είναι απίστευτο το πόσα ταξίδια μπορεί κανείς να κάνει με αφετηρία μια γέυση ή μια μυρωδιά.
Το απόγευμα, γυρίζοντας απ’ το μάθημα,  είπα να διατηρήσω την αίσθηση της ίδιας περιόδου κι έκανα μακαρόνια με έτοιμο πέστο. Το  φαγητό αυτό πάντα μου θυμίζει ένα βράδυ που μιλάγαμε με την Κ. στο skype και λέγαμε πόσο ενθουσιασμένες ήμασταν που βρήκαμε βίδες που βράζουν σε 3 λεπτά κι ήταν το πιο γρήγορο φαγητό που κάναμε τότε που οι μέρες μας μοιράζονταν σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, βιβλιοθήκες και βόλτες με το ποδήλατο.
Αργότερα το βράδυ ξανάβαλα την Ella και τον Louis, καθάρισα μήλα κι έκανα ένα crumble που τίποτα δε μου θυμίζει (ακόμα), αλλά που όσο το έφτιαχνα, ένιωθα πως βρίσκομαι σε μια κουζίνα στη Ν. Υόρκη του ’50, εποχή και πόλη  όπου θα’θελα να ζήσω, έστω για λίγο, όταν ανακαλυφθεί η μηχανή του χρόνου. Το έφαγα ζεστό με λίγο γιαούρτι δίπλα, βλέποντας αμερικάνικη ταινία του Scorsese. Η ζωή έχει πολλές ομορφιές, και μια απ’ αυτές είναι, λέω,  οπωσδήποτε το comfort food (που λένε και στο χωριό μας).

Advertisements

3 thoughts on “soul kitchen

  1. Πρώτη φορά γνωρίζω άνθρωπο ν’ αγαπάει τόσο πολύ τα τυριά! =0
    Εεεμ, τώρα πείνασα όμως. Και φταις εσύ!

    Καλησπέρα! 🙂
    (Πάω να καλησπερίσω και την κουζίνα μου θαρρώ..)

  2. καλησπέρα Adis και καλή όρεξη! btw, πέρασα μια βόλτα κι άκουσα όμορφη μουσική (:

    Αντώνη, είσαι πάντα ευπρόσδεκτος! κι όταν θα τ’ αποκτήσω το μαραφέτι, θα σε φωνάξω να πατήσουμε μαζί το κουμπί και να χαθούμε στο χωροχρόνο. Μην ξεχάσεις το καπέλο σου,ε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s