Her

Image

«Dear Catherine,

I’ve been sitting here thinking about all the things I wanted to apologize to you for. All the pain we caused each other. Everything I put on you. Everything I needed you to be or needed you to say. I’m sorry for that. I’ll always love you ’cause we grew up together and you helped make me who I am. I just wanted you to know there will be a piece of you in me always, and I’m grateful for that. Whatever someone you become, and wherever you are in the world, I’m sending you love. You’re my friend to the end.

Love, Theodore.»

Χθες πήγα, μετά από καιρό, μόνη μου σινεμά. Πήρα εισιτήριο, χώθηκα αναπαυτικά στη θέση μου και περίμενα ν’ αρχίσει η ταινία παρατηρώντας τους γύρω μου και μασουλώντας nachos με τυρί. Είναι απ’ τα πράγματα που μ’ αρέσει να κάνω με τον εαυτό μου, ήμουν ευτυχισμένη.
Το έργο ξεκινά με gros plan του Joaquin Phoenix, τον οποίο είχα να δω από το «Two lovers», ταινία που είχα λατρέψει και που τότε ήταν -υποτίθεται- η τελευταία ταινία του πριν παρατήσει την υποκριτική για να αφοσιωθεί στη ραπ (ευτυχώς για το σινεμά, αλλά και για τη μουσική, κάτι τέτοιο δεν έγινε).
Στο «Her»,  που διαδραματίζεται στο (κοντινό;) μέλλον, ο Theodore (Joaquin Phoenix), ένας μοναχικός επιστολογράφος, μετά τον χωρισμό του από τη σύζυγό του Catherine, ερωτεύεται τη Samantha, ένα λειτουργικό σύστημα (OS) σχεδιασμένο να καλύπτει κάθε του ανάγκη, και ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Spike Jonze επιχειρεί με τρυφερότητα μια σπουδή στις σχέσεις, αλλά και στην αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου.
Γιατί και ποιον ερωτευόμαστε, τι πάει στραβά, τι λάθη κάνουμε στις σχέσεις κι άλλα τέτοια σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια του έργου, μέχρι που σε κάποια σκηνή η φίλη του πρωταγωνιστή Amy, ήρθε να μου «απαντήσει» ως εξής : «I think anybody who falls in love is a freak. It’s a crazy thing to do. It’s kind of like a form of socially acceptable insanity.»
Στο τέλος, βγαίνοντας από το σινεμά, στο μυαλό μου τριγύριζε η φράση της Samantha «The past is just a story we tell ourselves» κι η αλήθεια είναι πως ποτέ ως τώρα δεν το’χα σκεφτεί έτσι. Πως, με λίγη προσπάθεια, μπορεί κανείς ακόμη και το παρελθόν του να αλλάξει, αλλάζοντας απλώς και μόνο τη ματιά του στα γεγονότα. Σίγουρα δεν είναι απλό, ήταν όμως μια διαπίστωση ανακουφιστική, για κάποιο λόγο. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί ταύτιση με τον Theodore όταν μετά από ένα μάλλον αποτυχημένο ραντεβού λέει μεταξύ άλλων στη Samantha: «Sometimes I think I have felt everything I’m ever gonna feel, and from here on out I’m not gonna feel anything new… just… lesser versions of what I’ve already felt
Περπατώντας προς το σπίτι δεν άντεξα να μην κάνω τη σκέψη ότι μερικές φορές νιώθω σαν για τους άλλους να είμαι κι εγώ ένα καλοκουρδισμένο OS, αλλά δυστυχώς δεν ήταν κανείς δίπλα να μοιραστώ και να αναπτύξω τη σκέψη και να με διαψεύσει. Αυτή είναι, άλλωστε, η βλακεία όταν πας μόνος σινεμά, δεν έχεις μετά με ποιον να σχολιάσεις την ταινία που είδες (κι αυτό είναι το αγαπημένο μου όταν πάω σινεμά με παρέα!).
Αποφάσισα, πάντως, να μη δώσω συνέχεια, συμμεριζόμενη την Amy (και πάλι) : «You know what, I can over think everything and find a million ways to doubt myself. And since Charles left I’ve been really thinking about that part of myself and, I’ve just come to realize that, we’re only here briefly. And while I’m here, I wanna allow myself joy.» Ε ναι!

Advertisements

4 thoughts on “Her

  1. Χμου..
    Διαφωνώ σε πολλά, συμφωνώ σε μερικά.. Αλλά είναι ποστ για τουλάχιστον 2-3 μεγάλες συζητήσεις.. Θα κρατηθώ όμως. Το μόνο που θα σχολιάσω-διορθώσω είναι πως, το να μην είναι κανείς δίπλα να μοιραστείς (στο σινεμά και σε άλλες 1.352.658 και βάλε περιπτώσεις), δεν είναι απλά βλακεία, είναι θλιβερό..
    Παρ’ όλα αυτά, ενδιαφέρον ταινία την παρουσιάζεις, λέω να την δω.. ^^
    Ζήλεψα κιόλας, έχω χρόνια να πάω σινεμά!..

    Καλή σου μέρα,
    φιλιά!
    🙂

  2. χμου χμου…:)

    Δε θα συμφωνήσω στο «θλιβερό», αν και καταλαβαίνω πώς το λες. Πολύς κόσμος έχει την ίδια άποψη, αλλά προσωπικά δε βρίσκω κάτι λυπηρό ή παράξενο έστω, στη θέα ενός ανθρώπου που επιλέγει να πάει μόνος σινεμά ή για καφέ ή σε «άλλες 1.352.658 και βάλε περιπτώσεις». Εγώ, πάντως, το κάνω καμιά φορά, και γενικά θεωρώ ότι είναι καλό να απενοχοποιήσουμε τη μοναξιά, Δεν είναι κακό να περνά κανείς και λίγο χρόνο με τον εαυτό του ενίοτε, ούτε πρέπει ντε και σώνει να μας κάνει αυτό να νιώθουμε άβολα. Θα’λεγα, αντιθέτως, ότι είναι και εποικοδομητικό (αρκεί να μη γίνεται ο κανόνας, βέβαια).
    Αυτά τα ολίγα, καθώς θα μπορούσαμε να απλώσουμε σεντόνι 🙂

    Κατά τ’ άλλα, γεια σου Adis! να τη δεις την ταινία, ναι!

  3. Δεν είπα θλιβερό το γεγονός να επιλέξει κάποιος να κάνει κάτι μόνος του, αλλά το να μην είναι κανείς δίπλα να μοιραστείς… Έχει διαφορά. Αν δεν θέλεις να μοιραστείς τίποτα, οκ, δικαίωμά σου, κάνε τη βόλτα σου, πάνε στον καφέ σου, στο σινεμά και όπου.. Αλλά αναφέροντας το ότι δεν είναι κανείς δίπλα να μοιραστείς σημαίνει πως κατά βάθος υπάρχει η διάθεση, αλλά δεν είναι εφικτό να συμβεί.. Και μην παρεξηγείς, δεν μιλάω προσωπικά για ‘σένα, σε γενικά πλαίσια το αναλύω.
    Και δεν είπα όχι στις εξαιρέσεις, -και εγώ το έχω κάνει και ίσως θα το κάνω- αρκεί όπως είπες να μη γίνεται κανόνας. 🙂 Μην ξεχνάμε και ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, όχι μοναχικό..

    Ps: Έμαθα και σε άλλους το one-man-party.. :Ρ
    Να ‘σαι καλά, να περνάς όμορφα.
    Φιλιά~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s