καλοκαιρινό

DSC00008

Παρασκευή 1 Αυγούστου. Τελευταία μέρα πριν τις διακοπές στο γραφείο. Ο χρόνος δεν περνάει με τίποτα. 12:30 κι ίσα που προλαβαίνω να ψάξω τρέχοντας για καπέλο. Δε βρίσκω, αλλά δε βαριέσαι, θα πάρω στο νησί. Στο μετρό στις κυλιόμενες, μήνυμα: «Μόλις έφτασα. Στην αποβάθρα Μοναστηράκι. Σε περιμένω.». Τρέχω να προλάβω, να’μαι στην ώρα μου, αρχίζουν οι διακοπές! 

Το πλοίο ξεκινάει, η Αθήνα όλο και μικραίνει, τα άγχη, οι αγωνίες, οι προβληματισμοί, ο χειμώνας μένουν όλα πίσω. Η προπέλα ξεκινά και μαζί με το πλοίο θέτει σε κίνηση και το καλοκαίρι μου. Η αντίστροφη μέτρηση τελειώνει. Πειραιάς, point zero.

Κι ύστερα αρχίζουν οι ωραίες μέρες. Πρωινά στη βεράντα της Σοφίας και στο φούρνο της Γεωργούλας, ασπρόρουχα απλωμένα, ποδαρόδρομος κάτω από τον ήλιο και πλάι σε τιρκουάζ νερά, Φοίνικας, Ιταλίδα, Πορί, θάλλασες να τις πιεις στο ποτήρι, ένας κύριος βλέποντας με να διαβάζω το Καλοκαίρι στην παραλία μού πιάνει κουβέντα για τον Καμύ, με τον καπετάν Πράσινο στο Κάτω Κουφονήσι, στο Βενετσάνο για φαΐ και Rage-«πάλι εσύ κερδίζεις; μας έχεις σπάσει τα νεύρα, Monica,  ε Monica!», στην αποβάθρα καθισμένη με τα πόδια στο νερό περιμένοντας τη λάντζα της επιστροφής σκέφτομαι πόσο ευτυχισμένη είμαι και σχεδόν τρομάζω, στο Σιρόκο οι άλλοι νυστάζουν κι εγώ επικεντρώνομαι στη συζήτηση της διπλανής τριάδας αγοριών σχετικά με τις γυναίκες και τις σχέσεις, στην ουρά για σουβλάκια στη Στροφή, νύχτες επεισοδιακές με επισκέπτες -«μα πού βρέθηκαν τόσες κατσαρίδες;;», τελευταίο βράδυ στα Καλάμια -«θα μ’ άρεσε να μείνω καμια 15αριά μέρες στο νησί, να χαλαρώσω τελείως», τελευταίο πρωί στο λιμάνι, το πλοίο μας αριβάρει, η Γ.  πρώτη φορά μένει πίσω κι αποχαιρετά, εμείς θα συνεχίσουμε, εκείνη περιμένει το δικό της πλοίο για Πειραιά. 

Το πλοίο φτάνει και νομίζω θα σκάσω από χαρά. Άλλο ένα καλοκαίρι στο νησί μου αρχίζει. Ο κυρ Δημήτρης λέει πως όσο πάω κι ομορφαίνω, η θεία Άρτα με ρωτάει αν η Γεωργία παντρεύτηκε, ο Αργύρης στο Πανόραμα μου λέει πως κάτι του θυμίζω, «έρχομαι χρόνια στο νησί» απαντώ με καμάρι, ο μπαρμπα Νικόλας εξακολουθεί ακμαιότατος, αν και εμφανώς γερασμένος, άλλο ένα πανηγύρι στη Λόζα, «Ας τραγουδήσω κι ας χαρώ του χρόνου ποιος το ξέρει για θα πεθάνω για θα ζω για θα ‘μαι σ’ άλλα μέρη», ο Αντώνης κι ο Γιακουμής στο βιολί και στο τραγούδι, ατέρμονοι ανθρώπινοι κύκλοι και πρόσωπα μόνο χαμογελαστά, βουτιές από τα βράχια της Αγίας Άννας, στο Μούρο, στην Καλοταρίτισσα, στον Άγιο Παύλο, ξαπλώνω στη ζεστή αμμουδιά της Αιγιάλης και νιώθω να’χω βρει τη θέση μου στον κόσμο, βόλτες με το αμάξι που δεν τραβάει, το ραδιόφωνο αλλάζει σταθμό σε κάθε στροφή κι εμείς τραγουδάμε και γελάμε δυνατά, αγριοκάτσικα και ομίχλη στο δρόμο, το αμοργιανό πέραμα γεμίζει τα μάτια και την ψυχή μας, φαΐ μέχρι σκασμού και γέλια, ρακές ψημένες στον Αμόργιαλο κι άλλα γέλια, ασταμάτητος χορός στο Γιασεμί κι ακόμα περισσότερα γέλια, γέλια γενικώς μέχρι δακρύων, η ρακή του μοναστηριού είναι η καλύτερη, το Acqua Spirit δεν εκτελεί δρομολόγια από Νάξο προς Φολέγανδρο λόγω απώλειας δεξιάς έλικος κι εγώ απ’ τη μια λυπάμαι, μα απ’ την άλλη χαίρομαι που αλλάζω το εισιτήριο και μένω παραπάνω στο νησί που με τα χρόνια έγινε νησί μου.

Επιστροφή στον Πειραιά με βαριά καρδιά, η μόνη φορά που δεν αντέχω την Αθήνα είναι μετά την επιστροφή απ’τα νησιά – κατά τ’ άλλα, την υπεραγαπώ. Συνέχεια των διακοπών στο χωριό, γιορτές, τραπεζώματα και συνάξεις με το σόι, θάλασσα διαφορετική -«εδώ είναι ανοιχτή θάλασσα, και λίγο να φυσήξει, σηκώνει κύματα», επιτραπέζια με τα ξαδέρφια, εκδρομές, τα φασολάκια της γιαγιάς, τα πιο νόστιμα του κόσμου, βόλτα με τον παππού, βεγγέρες στην αυλή, τα φωτάκια της Χαλκιδικής απέναντι, ησυχία και δροσιά, ’90s μουσικές και κοκτέιλ στο αφτεράδικο της παραλίας.

Πίσω οριστικά στην Αθήνα, η παρέα ξαναμαζεύεται σταδιακα -«άντε, πού είσαι, πότε θα’ρθεις, μου έλειψες!», ζεστές μέρες, δροσερές (κάπως) νύχτες, η Ν. με το 2 μηνών μωρό της λίγο πριν επιστρέψει Αμερική να στάζει μέλι, καφές και σχέδια για ταξίδια με την Κ. λίγο πριν γυρίσει στην Ελβετία και το χειμώνα, χαλαρές βόλτες στον Βρούτο και στην πλατεία Προσκόπων, μπάνια στη Βουλιαγμένη μετά τη δουλειά, να διατηρήσουμε το μαύρισμα και την αίσθηση καλοκαιριού. Όχι, δεν τέλειωσε. Έχουμε ακόμα πολύ μπροστά μας ευτυχώς.

Advertisements

4 thoughts on “καλοκαιρινό

  1. έι! =)
    Χρόνια πολλά, καλή χρονιά!
    Με υγεία, επυτυχίες, ευτυχισμένες και αξέχαστες στιγμές !! ^^

    Να ‘σαι καλά και να περνάς όμορφα!
    Και να προσέχεις!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s