κάτι σαν επιστροφή

 

Λείπω τόσον καιρό από’δω μέσα που δεν ξέρω πώς ν’αρχίσω.

Σήμερα στο λεωφορείο προς τη δουλειά, παρατηρώντας τον διπλανό μου, έκανα τη σκέψη ότι μου αρέσουν πολύ οι γκρίζες τριχίτσες που ξεπροβάλλουν στους κροτάφους των συνομηλίκων ή λίγο μεγαλύτερων από μένα αντρών. Τους κάνουν πολύ γοητευτικούς και μου γεννούν την παρόρμηση να απλώσω το χέρι μου και να τις χαϊδέψω.

Την ίδια ώρα λάμβανα ένα μήνυμα στο inbox από τον Α. Έγραφε «Καλή Χρονιά, ευχές μου οι επιθυμίες σου! Λάμπεις.» Χαμογέλασα τρυφερά. Πάνε δυο χρόνια που δεν ιδωθήκαμε, μόνο μέσω fb γράφουμε πού και πού δυο λέξεις, τα νέα μας στα γρήγορα. Κάποτε γράφαμε και κάρτες, σκέφτομαι πως θέλω να κάτσω μια από αυτές τις μέρες να του γράψω μία, που’χω τόσον καιρό.Τη διεύθυνσή του την κουβαλώ πάντα στο πορτοφόλι μου, για να μπορώ να του γράψω απ’ οπουδήποτε βρεθώ (όπως εκείνο το καλοκαίρι στην Αμοργό, που του’γραφα από την αμμουδιά της Γιάλης όσο περίμενα να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι). Τα δύο τελευταία Χριστούγεννα που ήρθε στην Ελλάδα, εγώ έλειπα στην Ισπανία για τις γιορτές, και τον Αύγουστο, όταν τύχει να έρθει, για λίγες πάντα μέρες, εγώ συνήθως αλωνίζω στα νησιά. Τον σκέφτομαι πάντα όταν περπατώ βράδυ τη Βασ. Σοφίας, θυμάμαι την μακρινή πια εποχή (το ’07 ή το ’08 πρέπει να’τανε) που την ανεβαίναμε παρέα, γυρνώντας από το μάθημα υποκριτικής. Ομόνοια-Ευαγγελισμός με τα πόδια, να κάνουμε σχέδια για το μέλλον που τώρα πια είναι παρόν και τότε ούτε καν το υποψιαζόμασταν. «Λάμπεις». Πώς γίνεται μια τόσο φωτεινή λεξούλα να προκαλεί,εκτός από χαρά, και θλίψη; εμένα, πάντως, μου προκάλεσε (και) μια μικρή ήσυχη θλίψη.

Το 2016 προμηνύεται πολύ καλή χρονιά. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι πάντα αυτή τη σκέψη κάνω στην αρχή κάθε χρονιάς, αλλά και στο τέλος της, σε κάθε απολογισμό. Όλες καλές χρονιές μού φαίνονται. Υποθέτω ότι αυτό με καθιστά αισιόδοξη. Μάλλον και αυτό. Η Μ.απόψε μου είπε ότι είμαι ένας άνθρωπος που μόνο χαρά μεταδίδει (2 στα 2  σήμερα, σκέφτομαι πως οι φίλοι μου μ’αγαπούν και ζεσταίνεται η καρδιά μου). Όπως και να’χει, για να επιστρέψω σ’αυτό που ξεκίνησα να λέω, η χρονιά ξεκίνησε με καλούς οιωνούς: ένα ταξίδι, μια καλή ταινία (του Χριστόφορου, που με ξάφνιασε ευχάριστα), ένα βιβλίο που δε θέλω ν’αφήσω απ’τα χέρια μου (το «Γράμμα στον Κωστή» της Ξένιας Καλογεροπούλου – όταν μεγαλώσω θέλω να γεράσω όμορφα σαν αυτήν). Έθεσα και τους στόχους που, όπως πάντα, δε θα τηρήσω, αλλά καθόλου δεν πειράζει, και, μεταξύ άλλων, αποφάσισα (ή περίπου) να ξεκινήσω επιτέλους γράψιμο κι αυτή τη φορά να μην τα παρατήσω αν δεν ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα. Δεν ξέρω αν θα’ναι βιβλίο ή κάποιου είδους σενάριο, το πρώτο μάλλον, πάντως την υπόθεση την έχω ήδη κατά νου. Θα δούμε.

Για την ώρα χαίρομαι που ξαναβρέθηκα εδώ, είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά να επιστρέφει.

 

 

 

Advertisements

4 thoughts on “κάτι σαν επιστροφή

  1. «…είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά να επιστρέφει.» Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό.. Ε λοιπόν κι εγώ είμαι μάλλον ένας απ’ αυτούς..!
    Καλές εμπνεύσεις λοιπόν και πολύ καλή και αξέχαστη χρονιά σου εύχομαι κοκκινοπαπουτσάκια! 🙂 Θα περιμένουμε να μάθουμε νέα!
    Να ‘σαι πάντα καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s